Schrijverspodium blogt

Ik weet niet hoe andere schrijvers te werk gaan. Ik vraag me af of ze evenveel twijfels hebben bij hun kunnen als ik. Misschien ben ik zelf een twijfelgeval. Ik kan het me niet permitteren om hele dagen te schrijven, terwijl ik het gevoel heb dat ik dat juist wel moet doen. Ik heb een drukke baan, en ik ben daar heel gelukkig mee. Maar soms mijmer ik over hoe het zou zijn als schrijven mijn vaste baan zou zijn. Ik zou amper buiten komen.

Lees meer

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: abbie boutkabout, gen2020

Ik herinner me dagelijks aan mijn eigen sterfelijkheid. Ik doe dit niet bewust, en het ergert me soms. Je zou denken dat ik hierdoor elke dag ten volle beleef, omdat elk moment het laatste kan zijn. Maar in mijn geval werkt het verlammend. Het weerhoudt me ervan om te doen. Ik denk de hele tijd. The mind is a useless thing, wie zei dat ook weer?

Lees meer

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: abbie boutkabout, gen2020

De afgelopen dagen heb ik me samen met enkele andere schrijvers afgezonderd in een theater in Charleroi. In het kader van DABA Maroc – ism met o.a. GEN2020 - in België hebben we samen aan een theaterstuk geschreven. Het stuk handelt over identiteit, over het woord “allochtoon”, over “de ander”. Het wordt opgevoerd in het Frans, Nederlands en Marokkaans Arabisch.

Ik moet eerlijk bekennen dat het een paar zware dagen waren. We kregen de opdracht om uit onszelf te putten, wat een afmattende taak was, om verschillende redenen. Bij mij was het omdat ik altijd op zoek ben naar het antwoord op die vraag: “wie ben ik?”.

Waarom stel ik mezelf steeds deze vraag? Deze vraag houdt me soms uit mijn slaap, zorgt ervoor dat ik me geërgerd voel, onrustig ook. Tijdens dit schrijfproces was het zelfs erger dan anders. Ik heb me dagenlang ondergedompeld in deze materie. Ik werd ermee wakker, hield me ermee bezig tijdens het eten en ging ermee slapen – als dat al lukte.

Ik noteerde eerst welke rollen ik allemaal speelde. Dat was op zich al confronterend. Want ik begon met dat wat waarneembaar is voor anderen (dochter, zus,...) en ik eindigde met zaken die ik niemand ooit had toevertrouwd, die zelfs nooit in me waren opgekomen. Met die lijst ging ik aan de slag om een monoloog te schrijven die door verschillende stemmen zal worden opgevoerd, een koor als het ware.

Eén van de zinnen die me is bijgebleven tijdens de brainstormsessies is “l'autre c'est moi”. Want hoezeer ik ook probeer om me altijd en overal aan te passen, ik zal altijd de ander zijn. Ik neem zoals iedereen verschillende rollen aan, en geen enkele van die rollen is definitief. Er is telkens wel een aanleiding – al dan niet door mezelf geïnitieerd – die ervoor zorgt dat ik ga twijfelen.

Maar ik vraag me ook af of het nodig is, die verscheurdheid. Is het wel gezond om jezelf met zo'n kritische blik te bekijken? En die twijfel, waarom maakt die mij zo onrustig? Misschien moet ik mezelf de vraag “wie ben ik?” niet meer stellen. Misschien bestaat er geen oplossing voor de puzzel die ik ben. Ik kan van tijd tot tijd de stukjes verplaatsen, tot ik een beeld creëer dat me aanstaat, waar ik me goed bij voel. En als ik dat beeld beu ben geworden, kan ik van voor af aan beginnen, en de puzzelstukjes weer van plaats verschuiven.

Ik wil u graag een stukje van mijn tekst meegeven, en hoop dat ik u op 1 november in 't ARSENAAL mag verwachten, wanneer de voorstelling wordt gespeeld.

Moi ? Je suis moi. Je suis une femme. La fille de ma mère. Je suis une amie parmi mes amis, une sœur pour mes frères.

Je suis l'amante de mon amant. Il est mon corps et ma première pensée, et je suis les siens. Nos moitiés sont interchangeables. Nous ne faisons qu'un.

Je suis Marocaine et Belge. Je suis les deux et aucun des deux. Je suis ma propre contradiction.

Je suis la déception de ma mère et le miroir de mon père.

Je suis ma propre punition.

Avec chaque étiquette que tu me colles, tu me démontes en pièces, tu les secoues, puis les rassembles en un tout. Mais je ne suis plus moi. 

Je ne vis que dans tes pensées. Si tu m'oublies, je n'existe plus.

Je fais partie d'un ensemble plus large. Quand je suis seule, je ne vaux rien, mais mets-moi dans un groupe et je fais sens.

Colle-moi encore une étiquette et tu peux me comprendre. Ça me donne des valeurs et des traits, et ça te permet de me dompter. Ça me donne un prix et ça te permet de me compter. 

Isole-moi du groupe et tu n'es plus capable de me capter. Je suis altérable, non fiable, traîtresse.

Un missile non guidé qui échappe à ton contrôle.

Mais en groupe, ma couleur s'affadit.

En groupe, j'étouffe ma propre voix.

Klik hier voor meer informatie over de voorstelling op 1 november in het kader van DABA Maroc

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: abbie boutkabout, gen2020

In de stilte van de nacht was er het woord.
Het woord werd gefluisterd en aanvaard.
Het nestelde zich in een ziel. De ziel trilde.
Het woord vertelde van een droom, de droom werd een gedachte.
De gedachte nestelde zich in een hoofd. Het hoofd tolde.

Lees meer

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: abbie boutkabout, gen2020

Geen dorst, geen honger en geen zin.
'Eet vijgen, daar zitten tal van vitaminen in.'
'Ik lust geen vijgen.'
'Eet cactusvruchten, daar zitten nog meer vitaminen in.'
'Dat lust ik al helemaal niet.'
'Wat lust je dan wel?'

Lees meer

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: fikry el azzouzi, gen2020

"Allerlei heb ik gezien in mijn ijdele dagen: er is een rechtvaardige, die ondanks zijn gerechtigheid te gronde gaat en er is een goddeloze, die ondanks zijn boosheid een lang leven heeft. Wees niet te rechtvaardig en gedraag u niet al te wijs; waarom zoudt gij uzelf tot verbijstering brengen? Wees niet te zeer goddeloos en wees geen dwaas; waarom zoudt gij sterven voor uw tijd?"
- Prediker, 7:15-17 -

Lees meer

Dit artikel werd geschreven in de categorie Gen2020

Tags: fikry el azzouzi, gen2020