They are just kids - Roeland Hofman: Nederlandse première

Datum: 06/09/14 20:15 - Voorstelling

Een nieuwe tekst van Roeland Hofman

Patti en Robert worden al snel geliefden, gaan samenwonen, in kapotte appartementen, in het roemrijke Chelsea Hotel, werken samen dagenlang aan hun kunst, verliezen zichzelf in drugs en poëzie, ontmoeten hun helden Andy Warhol en Allen Ginsberg, twijfelen over hun seksualiteit, ambities en identiteit, verliezen elkaar uit het oog, maar komen altijd weer bij elkaar. Overtuigd in hun diepe verbondenheid en de wetenschap dat niemand de wereld beziet zoals zij dat doen. Midden in de inspirerende New Yorkse kunstwereld van de jaren zeventig verwezenlijken de twee hun dromen. Zij breekt door als zangeres en punk/rockicoon, hij als een van de belangrijkste, bestverkopende maar ook meest controversiële fotografen van Amerika.

Als Patti in 1989 afscheid moet nemen van Robert, die overlijdt aan de gevolgen van aids, belooft ze hun verhaal te vertellen. Dit doet ze in 2010 met het boek Just Kids. Regisseur Marcus Azzini laat zich inspireren door het leven en werk van Patti en Robert en maakt samen met schrijver Roeland Hofman en acteurs Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Ludwig Bindervoet en Judith van den Berg de voorstelling They are just kids. Geen bewerking van het boek, maar een reconstructie van het leven dat Patti en Robert leidden. Een voorstelling over twee zielsverwanten die elkaar innig liefhebben en elkaar tot grote hoogtes weten te stuwen. They are just kids is een vervolg op (in) Koud Water, de voorstelling die Marcus Azzini in 2012 maakte naar Huis aan het einde van de wereld van Michael Cunningham. Samen met een derde deel dat in 2016 verwacht wordt, vormen de voorstellingen een drieluik over jonge mensen die in een roerig tijdperk op zoek gaan naar een alternatief om te leven. Om ánders te leven. They are just kids is in september 2014 exclusief te zien in Huis Oostpool.

Wij namen afscheid en ik verliet zijn kamer. Maar iets trok me terug. Hij was in een lichte slaap gevallen. Ik stond daar naar hem te kijken. Zo vredig, als een oud kind. Hij opende zijn ogen en glimlachte, ‘alweer terug?’ en viel weer in slaap. Een slapende jongeling gehuld in licht, die zijn ogen opende met een glimlach van herkenning voor iemand die nooit een vreemde was geweest.’ Patti Smith.

Bron: Toneelgroep Oostpool