Inhoud:

Arnold:
Goedenavond.
Het is werkelijk fantastisch wat er daarbuiten in de straten en op de pleinen allemaal gebeurt. Niet alleen in de steden, maar ook in de dorpen en de gehuchten is iedereen opgewonden en strijdvaardig. Ontroerend te zien wat de mensen allemaal geborduurd hebben en hoe het wappert aan de masten.
In Karpershoef is een varken geslacht door de burgemeester. Met de moker. In twee klappen was het gedaan.
In Tilburg hebben ze gelachen. Marouschka heeft gezongen, met een zwaar accent, de mensen konden haar niet verstaan. De wethouder gooide als eerste een steen, het publiek volgde. Marouschka ligt in het ziekenhuis en is aan de beterende hand. Wij zijn geen monsters.
Johannes van Reijn heeft een musical geschreven over ons, over wat wij denken en voelen. De première was afgelopen middag in Brussel. De berichten melden een uitzinnig publiek. Als een uiting van pure vreugde is later op de avond het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in de fik gestoken.
Mevrouw Moreel uit Antwerpen heeft de voortuinenwedstrijd gewonnen.
En de blonde meisjestweeling uit Oostende gaat trouwen met de gebroeders De Weert uit Santpoort-Noord, beide slimme advocaten, eerlijke jongens met een moestuin.
Kijk, zo komen we ergens.
We staan aan de vooravond van een vrije wereld. En het is ook nog eens mooi weer, een zachte bries, een warme zon. En dat is niet voor niks. God is met ons, mensen. En dat is weleens anders geweest.
Ik zie een volle zaal. Buiten gebeurt het, maar u bent allen naar hier gekomen. Ik weet niet of u daar goed aan heeft gedaan. Ik raad u aan uw verwachtingen laag te spannen.

Zo begint een onwaarschijnlijke krachtige inkijk in de levens van twee families die al sinds mensenheugenis niet meer met elkaar op kunnen schieten.

In korte scènes die haast filmisch gemonteerd zijn, doet Van Warmerdam het leven uit de doeken van twee enigszins merkwaardige families. Ze zijn buren. Ze weigeren elkaar in de ogen te kijken en toch delen ze veel: liefde, frustratie, de honger om vooruit te geraken in het leven ondanks het lot dat tegenspartelt.

De heldere en korte zinnen van Van Warmerdam, de strakke, filmische structuur én de zorgvuldig uitgewerkte neventekst maken dat de lectuur van deze tekst een heuse broeierige film in het hoofd van de lezer / toeschouwer doet ontstaan. Kortom, Van Warmerdam zoals we hem kennen.

De voorstelling werd vorig seizoen door hemzelf geregisseerd. Het was een coproductie van Toneelhuis, Olympique Dramatique en zijn eigen gezelschap Orkater (Mexicaanse Hond). Het stuk stond garant voor een avond theatergenot van de beste kwaliteit waarin tragische en komische momenten elkaar zorgvuldig afwisselen én in elkaar verwikkeld raken. Net zoals ook in de tekst zelf de tragische en komische elementen zorgvuldig door elkaar geweven zijn.

Dit zijn typische aspecten van Van Warmerdams veelzijdige én multidisciplinaire taal.

Alex van Warmerdam (Haarlem 1952) is schrijver, vormgever, regisseur en acteur. Na de Grafische School ging hij naar de Rietveld Academie te Amsterdam, waar hij afstudeerde in vrije grafiek en schilderen. Hij richtte mee het muziektheatergezelschap Hauser Orkater op in 1974. Langzamerhand legde hij zich steeds meer toe op het schrijven van teksten, vormgeving en het algemene concept voor de producties.
In 1980 richtte hij samen met Thijs van der Poll en Marc van Warmerdam De Mexicaanse Hond op. Alle voorstellingen van Alex van Warmerdam komen uit onder de naam De Mexicaanse Hond en worden geproduceerd door Orkater. Van Warmerdam is verantwoordelijk voor het hele artistieke proces van zijn voorstellingen idee, tekst, regie, vormgeving en muziek vormen een onlosmakelijke eenheid.

Het werk Van Warmerdam werd ettelijke malen bekroond. Zo ontving hij in 1995 de Prins Bernard Theaterprijs voor zijn gehele oeuvre als theater- en filmmaker en in 1990 voor Het Noorderkwartier De Nederlands/Vlaamse Toneelschrijfprijs en De Albert van Dalsum Prijs.

Bij het kanaal naar links is genomineerd voor de Taalunie Toneelschrijfprijs 2011.