De koning

Theater aan zee is al lang veel meer dan enkel theater. In de marge van het festival worden tal van activiteiten georganiseerd. Activiteiten die intussen an sich al de moeite waard zijn geworden om naar Oostende af te zakken. Uitgelezen bijvoorbeeld. Samen met Chris De Stoop, Anna Luyten en Jos Geysels mocht ik in een tent met zicht op zee aan het Zeeheldenplein praten over het fantastische Zeitoun van Dave Eggers. Het sluit perfect aan bij het festival. Documentaire en theater, documentaire en literatuur. Fictie, non-fictie, faction... noem het zoals u wilt. Het blijft me verschrikkelijk boeien. Het is waar ik mij de laatste jaren zowel artistiek als journalistiek het meest heb mee bezig gehouden. Manieren vinden om in het theater, of in het schrijven de werkelijkheid in woord en beeld te vangen. Zodat je, als je de tekst gelezen hebt of het stuk gezien hebt, die werkelijkheid net een beetje anders gaat bekijken of begrijpen. 

Werkelijkheidstheater, noemde Wouter Hillaert het ooit in één of andere tekst. Ik vind het woord goed gekozen. Er zit een mooie paradox in. Een van de debatten die rekto:verso tijdens TAZ#2010 op touw zette ging precies daar over. Ik kon er niet bij zijn.  Ik hoorde achteraf dat men zich had afgevraagd hoe ver men mag of kan gaan.... Mag je bijvoorbeeld vluchtelingen op scène brengen zoals wij op het einde van haven010 doen of wordt dat aapjes kijken, zoals  de goede Christophe Aussems van de Queeste gezegd heeft tijdens het debat.

Eerlijk gezegd - hoe waardevol die discussie ook is... voor mij behoort ze al zo'n goeie zeven jaar tot de geschiedenis. Ik zal nooit vergeten hoe ik met de Saw it on television-camion ging spelen in het asielcentrum van Kapellen. Eerlijk gezegd was ik er toen ook niet zeker van dat het een goed idee was... ik maakte wel verhalen over die mensen maar niet per se voor hen... en ik hield ze liever ver van de voorstelling. Het was een openbaring. Die dag. De warmte die ik voelde toen ik van hen één keer hun woordvoerder mocht zijn was van goudwaarde. Het was één van mijn mooiste speelherinneringen ooit. Sindsdien nodigde ik vaak gasten uit in mijn camion. Om een liedje te zingen tijdens twee teksten. Of om iets te vertellen.

Het was een cadeau voor hen, voor mij en het publiek. En om die concrete redenen is die discussie voor mij achterhaald. Na één van de voorstellingen, van haven 010 barstte spontaan een fuif los. Rik (technicus) speelde muziek, en iedereen danste. De energie die het koor te weer bracht bij spelers, publiek en zichzelf is zo sterk dat die energie alleen al voldoet als argument om het - mits juist en goed gedaan - wel te doen.

TAZ#2010 loopt op zijn eind. Ik heb te weinig kunnen zien hier. Ik heb zo graag zo veel getoond dat ik kijken binnenkort moet inhalen. De werkelijkheid - migratie - sneed als een rode draad door het festival. Ik denk dat het goed was.  Dat iedereen er aan meedacht, debatteerde en droomde. Van Febar tot Saw it on television. Van Irakese geesten tot We people, de Pruimelaarstraat of Weg...

Ik laat het aan anderen om te oordelen nu.

Voor eens, altijd en iedereen: 

Het is een droom om zo'n festival mee te mogen cureren. Er deel van te mogen uitmaken. Mensen die je aanspreken in de straat om te zeggen wat ze gezien hebben en waar ze van hielden. Het is als een warme gloed. 

"Voel je je hier niet als God," vroeg Fien Sabbe me tijdens Uitgelezen.

Helemaal niet. Ik voel me klein, nederig, en oh zo dankbaar.

En als de koning te rijk.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Michael De Cock

Tags: haven 010, saw it on television/didn't understand, taz#2010