Een lekker ding

Een zwerm meeuwen duikt naar de dijk. Of nee, een zwerm bloeddorstige meeuwen duikt naar een man op de dijk. De meeuwen pikken. Ze verscheuren de man. Vlokken mensenvlees dwarrelen in het rond. Of nee, het zijn kruimels vlees. Of nee, broodkruimels. Ik zag het verkeerd. Opnieuw. Een zwerm meeuwen duikt naar de dijk. Ze pikken gulzig. Eten uit zijn hand. Het gevaar van mijn verbeelding is geweken. Ik stap op de man af. Hij kijkt me vanonder zijn vergeelde haren aan. Een grijns in zijn witte stoppelbaard. ‘Jij bent geen meeuw’, zegt hij.

‘Nee, ik ben een mens.’ 

‘Ik ook.’

‘Fijn.’

De meeuwen cirkelen boven onze hoofden, durven de duikvlucht niet meer aan. 

‘Die vliegen niet weg,’ zegt hij, ‘in de lucht zijn ze thuis’.

Ik kan zijn onbestemd accent niet thuisbrengen. ‘En jij,’ vraag ik, ‘waar kom jij vandaan?’ 

‘Goh…’ Dat blijkt een moeilijke vraag. Hij ziet er inderdaad uit alsof hij overal vandaan komt.

‘Als ik ergens vandaan kom, dan kom ik van Nazareth.’

‘Nazareth?’

‘Ja, Nazareth, bij Gent.’

‘Ah, dat Nazareth.’

‘Wat dacht je wel?’

‘Nazareth in Israël.’

‘Dat zou kunnen,’ zegt hij, ‘ik heet Jezus’.

‘Echt waar?’

‘Ja, echt waar. Jezus Christiaens.’

‘Daar geloof ik niets van’, lach ik

‘Daar begint het bij’, zegt hij, ‘bij geloven’.

‘Tja…’

‘Geloof je dat ik besta?’ vraagt hij.

‘Natuurlijk, je staat hier voor me.’ 

‘Dan geloof je in Jezus Christiaens.’ 

‘Over jou ga ik een stuk schrijven’, beloof ik. ‘Althans niet over jou maar over een jongen die geboren wordt in Nazareth, bij Gent, in een gammel bushokje, daar waar de sterre bleef stille staan, en zijn moeder heet Maria en ze is zo stom om hem Jezus te noemen, Jezus Christiaens.’

‘Een stuk,’ vraagt hij, ‘wat is dat?’

‘Een toneelstuk.’

‘Ah, zo’n stuk. In mijn woordenschat is een stuk gewoon een lekker ding.’ 

‘Dat is het ook, zeg ik, ‘het is een lekker ding’.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Zeechroniqueurs

Tags: meeuw, taz#2010, toneelschrijfprijs, toneelstuk, zeechroniqueur