Vaticaanse Berichten #10

Geschreven op 20 november 2014 door Benjamin Van Tourhout

Hey Ho, Let’s Go!
Een dikke week geleden lieten we de Borgia stieren los.
Aan alles komt een einde. Aan alles komt een begin.

Op zondag 9 november speelden we de première van Het Geslacht Borgia, de Trilogie en dat was spannend. Na drie werkreizen in Rome en het Vaticaan. Na weken repeteren, schrappen en herschrijven mochten we onze zoektocht laten zien.

De Borgia familie heeft mij zeven jaar lang intens in haar greep gehouden en nu blaast Toneelgroep Nunc haar leven in. Ik heb prachtige repetitiemomenten meegemaakt, het zweet en de tranen van de personages is rijkelijk gevloeid. De agressieve schoonheid die de Borgia voor mij kenmerkt, is onder het vel van de acteurs gekropen en laat een club scary monsters zien. Gevangen in hun goesting en dromen. Net zoals de Borgia familie, net zoals elke mens. 

Velen denken dat de Borgia vulgair zijn maar, volgens mij is het andersom: de Borgia gebruiken het vulgaire, de angsten en lusten van de mensen om hun zin door te drijven, om anderen te ontregelen. Maar dat ontregelen gaat zover dat ze zelf ontregeld raken. Waar ze ooit een helder doel hadden, valt hun dromenpaleis steeds moeilijker recht te houden. De muren van hun leven komen op hen af en als gewonde stieren laten ze zien wat ze waard zijn. 

Ik heb graag geleefd.
En nu niets meer dan een verhaal, vergeten in gouden horloges.
Vergeet ons, wij zijn toch maar poppenkastleugen, toch?
Ik heb geprobeerd mijn leven zo rijk te maken als een weldadige saus.
En dat is gelukt, denk ik.
Er was ook goeds, er was liefde.
Er was geluk, soms diep weggestopt maar het was er.
De mensen zeggen dat ik ongelukkig was,
dat ik daarom zo en zo was, maar dat is niet waar.
De weg is afgelegd, mijn lijk ook.

Bekijk hier het interview met Benjamin Van Tourhout in Café Corsari.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Benjamin Van Tourhout

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond