Vaticaanse Berichten #4

Geschreven op 14 juli 2014 door Benjamin Van Tourhout

Binnen. Het Vaticaan heeft zijn deuren geopend …

De Garde Suisse is nerveuzer dan anders (sedert de publieke veroordeling van de maffiapraktijken door Paus Franciscus hangt er een zekere spanning in de lucht: in het verleden hebben andere pausen de maffia ook al veroordeeld en toen was het antwoord een reeks kleine bomaanslagen in het centrum van Rome. De ene zegt dat de maffia nu niet zal reageren, de andere is zeker van wel.) Feit is dat ik al na 1 meter in Vaticaanstad met ferme hand werd tegengehouden.

Over en weer over “verlengen”, “archiefonderzoek”, “prego,” en toegelaten worden om de volgende tien meter af te leggen naar het ontvangstkantoor (ondertussen nog eens hetzelfde verhaal moeten doen aan de Vaticaanse politie die ervoor zorgt dat er geen auto’s tegen elkaar rijden).

In het kantoor weinig animo, de oude toelatingen bekijken, wat tokkelen op een computer, de vraag of ik de weg nog weet en dan richting tweede deur.

Vaticaanse berichten #4

Voila, in Vaticaanstad. Nog nergens maar toch al hier.

Het is druk. Auto’s, vespa’s en altijd mensen die je hier niet verwacht: gezinnen met kinderen die rustig rondkuieren, wat doen die hier? En waarom die lelijke fluo zonnehoedjes? En allerlei verschillende types bewaking in verschillende types auto’s.

In de verte reeds de doorgang naar de archieven. Een kasseiweg van zo’n 300 meter, zijstraatjes langs alle kanten. De volgende controlepost staat mij al op te wachten. Door de poort, de oude pasjes laten zien, iets minder interesse dan de eerste garde suisse, ben ik al half goedgekeurd?

Naar het archief: “Verlengen?”, “Neen, dat kan niet, enkel hernieuwen.” Enfin, nu blijkt dat verlengen niet kan maar vernieuwen wel, what’s in a name? Ik mag in de wachtzaal van de segretaria plaatsnemen, een priester zit langs mij. Grijs hemd, witte boord. De airco staat niet aan. 26,5 °C zegt de thermometer. De priester gaat binnen, ik blijf wachten. Zo’n 20 minuten. Ineens staat de chef van de bibliotheek aan de andere kant van de wachtzaal, blijkbaar heeft hij zijn kantoor verlaten. Hij ziet mij zitten. Glimlacht en nodigt me uit hem te volgen. Mijn oude pasje wordt door de magneetlezer gehaald en de man leest in zo goed mogelijk Nederlands mijn adres voor. Ik zeg dat het zeer goed klinkt.

Enkele vragen: hoelang ik blijf? nog steeds Borgia? 

Een tweede man zittend aan een ander bureau, valt me nu pas op. Hij doet niets, hij kijkt ons aan.

Ik krijg mijn pasje terug. Mag de kamer verlaten en heb toegang. Ineens is alles beklonken en zonder het echt te beseffen sta ik in Vaticaanstad met een toelating. 

Ik stap terug in het zonlicht en zie vanaf deze plek de Borgia kamers. Ze staan er nog.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Benjamin Van Tourhout

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond