Vaticaanse Berichten #6

Geschreven op 8 augustus 2014 door Benjamin Van Tourhout

De werkperiode zit er bijna op, nog een paar dagen en finito.
Zoals steeds is er weer veel meer gebeurd dan verwacht: ging de tijd te snel, sloten de archieven te vroeg, waren er ontmoetingen, gesprekken, boeken, brieven, verhalen…
Materiaal waar je maanden van droomt, blijkt soms tegen te vallen. Materiaal dat ik ter info las, blijkt ineens een nieuw licht te werpen. Onderzoeken is proberen het onvoorspelbare te voorspellen of minstens te aanvaarden. 
Rome heeft prachtige archieven om dat onderzoek te doen (ik schrijf vanuit het Oostenrijks archief, naast mij een tuin met een licht klaterende fontein, voor mij muren vol boeken, jugendstil tafellampen  en in het midden een Bösendorfer vleugelpiano.)
 
Ondertussen hebben de Vaticaanse archieven zich nog wat breder geopend - door een reeks contacten had ik het geluk de directeur van het Vaticaans Staatsarchief te ontmoeten. Veel dichter bij het hart zal ik nooit meer komen. Het protocol dat gepaard gaat met een dergelijk bezoek in de Vaticaanse Administratie is spannend en je weet dat het –alvast voor mij- waarschijnlijk de eerste en laatste keer zal zijn.
Stappen door gangen die even mooi zijn als die in het Museum maar die hier nog dienen als gang: om door te lopen, niet om slenterend omhoog te kijken en te bewonderen. Het is vreemd te weten dat vlakbij honderden toeristen wandelen en (hopelijk) genieten van wat ze zien en dat hier binnen alles rustig is. Dat wat daar uitzonderlijk is, is hier normaal. Hier is een gang een gang en geen schilderij.
 
De Britse, Oostenrijkse en Amerikaanse archieven hebben vreemd genoeg heel erg veel Borgia materiaal, ik moet mijn laatste dagen goed gebruiken om alles te lezen. Dit is de laatste Borgia reis, dit najaar maken we het laatste stuk. En dus midden in het proces neem ik eigenlijk al afscheid van een deel van het Borgia gebeuren.
De geur, het licht van de kelders en kamers, de boeken zelf, de brieven laat ik binnenkort achter. Het Romeinse leven dat altijd praat, altijd in gesprek is, altijd belt, zal ik in mijn geestesoor moeten beluisteren.
 
Soms lijkt het alsof enkel de archieven stil zijn, er staat dan ook op zo goed als elke tafel staat een kartonnen bordje met de aanmaning te zwijgen.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Benjamin Van Tourhout

Tags: ,

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond