Vaticaanse Berichten #8

Geschreven op 4 september 2014 door Benjamin Van Tourhout

Ciao Roma.

De emotie waarmee ik de Vaticaanse deuren achter mij liet was groot. Te groot waarschijnlijk. Met die deuren deed ik ook een periode dicht.  In 2007 kwam ik hier voor het eerst, in 2011 opnieuw en nu verdwijn ik voorgoed.
Deze archieven, pleinen, schilderijen en kerken hebben tijd, veel meer tijd. Ze stonden er voor mij, ze blijven er na mij staan.

Voor de laatste keer zo dicht bij mijn onderwerp, voor de laatste keer de stilte van de bibliotheken …

Enfin, we zijn weer thuis.

Gent,

Momenteel probeer ik alle info die ik verzamelde zo helder mogelijk vast te houden, in halve zinnen, brokken dialoog of kinderlijke schetsen. Met deze info moet het gebeuren.
In Rome zelf deed ik al een grote worp om de eerder gemaakte delen helemaal te herwerken.
Ditmaal maken we geen drie afzonderlijke stukken, maar een trilogie, wat mij tot een heel andere structuur dwingt. De lijnen moeten langer lopen, breder zijn en over een deel heen getild kunnen worden.

Ik heb gigantisch geschrapt en onderlinge verhoudingen herschreven: de haat tussen vader en zoon, de rouw om een gestorven kind, de resten die achterblijven na een nacht van incest. Alles moet in het licht van de trilogie kunnen overleven, de informatie moet helder en scherp naar het einde leiden, anders is ze ballast.

Ik sprak over herwerken, maar het gaat eigenlijk verder: thematische lijnen, personagedoelen, … ze moeten anders worden getekend en geschreven.
Omdat alles nu in elkaar moet haken, omdat het verhaal pas eindigt in het laatste deel. Het is plezierig werk, de concentratie om elf personages te construeren -elf balletjes in de lucht te houden- is vrolijk moeilijk.

Ook in regie en vorm kan ik het niet laten al wat te sleutelen.
Al merk ik dat er een scherpe scheidingslijn bestaat tussen mezelf als auteur en mezelf als regisseur.
Het is niet zo dat ik met scène-beelden in mijn hoofd scènes schrijf, hoe de personages eruit zullen zien weet ik niet als schrijver, dat hoef ik ook niet te weten.
Pas daarna komt mijn andere ik als regisseur op de voorgrond. En meteen schrapt die weer dingen of verschuift hij scènes. Deze twee alter ego's wachten geduldig op elkaar, zijn niet kwaad als de ander wat doet. Ze laten elkaar met rust omdat ze een ander doel hebben.

Dit artikel werd geschreven in de categorie Benjamin Van Tourhout

Tags: ,

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond