Vaticaanse Berichten #9

Geschreven op 24 oktober 2014 door Benjamin Van Tourhout

FASE twee

Het moment na het Romeinse onderzoek, na het schrijven, schrappen, opnieuw schrijven, weer schrappen, stillezen, hardop lezen, twijfelen, toch schrappen, verder schrijven, scènes verplaatsten, scènes schrappen, weer lezen en … printen! De repetities zijn gestart.

Dit is het moment waarop alles voor de eerste keer samenkomt: mijn verbeelding en die van de speler. Het lijkt allemaal van voren af aan te beginnen, maar dat lijkt alleen maar zo. Elke vraag, elk voorstel scherpt aan.

Van droom naar daad, en tegelijk ruimte laten voor nieuwe verbeeldingen, want het is die verbeelding die leven blaast in de personages. Hoe veel ik ook al weet en schreef over de Borgia-familie, toch is het die unieke ontmoeting tussen tafel en vloer die mij zo fascineert. Hoe grover de personages binnen stappen in de Borgia-wereld, hoe liever. Met wild en luid gezwaai nemen ze de woorden over, duwen ze zichzelf door het personage en ontstaan de Borgia.

Na twee weken repeteren is iedereen al meer dan opgewarmd. De tactiek, het vals spelen, het regleren, het foefelen en het dromen van de Borgia-familie raakt onder stoom. Het is zaak om mijn verhaal te vertellen met hen, niet door hen. Met de spelers.
Hoe meer hart en hersenkronkels zich buigen over deze personages, hoe rijker ze worden. Soms schiet het alle kanten uit, soms is het haarscherp.

Het moeilijkste is de eerder gemaakte delen vergeten en durven herbeginnen met vandaag, met het verhaal en niet met wat was. Ook voor mij.
Een copy/paste zou de spelers vandaag oneer aandoen en het verhaal niet verrijken, we zijn zeven jaar verder. Toen wisten we nog niet wat we nu weten, zowel in verhaalstructuur als over de personages. Die kennis van nu kunnen we niet in de kou laten staan. Die bagage komt vanzelf mee, al maakt ze het niet altijd makkelijker.
Hoe meer je weet, hoe moeilijker kiezen.
Toch ligt daar de uitdaging, alles weten, alles vergeten en dan toch weer niet.

Er staat een kloeke ploeg spelers voor mij, sommigen ken ik al langer, anderen zijn nieuw. En toch schuift iedereen door dezelfde Borgia atmosfeer.
Als een troep bronstige wolven zijn we in het werk gevlogen, met veel panache werkt iedereen zich een weg door de tekst en de personages. En zoals steeds, Borgia voor Borgia.
Meer via www.facebook.com/toneelgroepnunc

Dit artikel werd geschreven in de categorie Benjamin Van Tourhout

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond