Aantal personages
Mannen: 1
Vrouwen: 1

Personages
Lot - een vrouw, een man

Ruimte
in een expositieruimte met sculpturen

Synopsis

Een vrouw dwaalt door een verlaten museum. Ze vertelt over haar leven, de mannen die daarin een rol hebben gespeeld en over het herseninfarct dat ze heeft overleefd. Ze wordt hinderlijk gevolgd door een haar onbekende man.

LOT dwaalt, in haar eentje, door de ruimte
Ze bekijkt de beelden
Blijft er voorstaan
Loopt er omheen
Raakt ze soms aan
Geeft commentaar

LOT
Ach
Tja
Nou ja
Oh?
Ach God
…
Wat moet je eigenlijk zeggen?
Mooi?
Knap?
Wat zou Ietje zeggen?
Mooi?
Knap?
Ontroerend?
Ontroerend?
Ze pakt ‘automatisch’ een sigaret uit een pakje
Kijkt ernaar
O nee
Doet de sigaret weer terug
Stilte
Goed getroffen
Zeggen ze wel
Wat nou goed getroffen?
Het onvermogen van het kindje?
De arrogantie van de macht?
De ijdelheid van de prelaat?
Hoef ik niet voor naar het museum
Zie ik op straat ook
Op de televisie
Ik wil getroffen
Kan me niet schelen hoe
Wat Ietje ook zegt
…
Tja, het glanst mooi
Het koper glanst mooi
Kan ik zeggen
Maar er glanst zo veel
Auto’s tramrails ogen
Er glanst van alles heel mooi
…
En wat stelt dit nou weer voor?
Mag ik zeker zelf weten
Zelf invullen
Waarom?
Ik laat me niet dwingen
Niks stelt het voor
Is een hoop steen
Een berg ijzer
Wat het ook is
Ik word er niet geil van
Laat Ietje het niet horen
Ze knielt bij De MAN
Hij ligt op de grond
Doodstil
Okay
Knap
Dat zie ik ook
Levensecht zelfs
Alsof ie ademt
Alsof ie leeft
Alsof ie opkijkt
Naar me kijkt
Als ik hem aanraak
Maar zoveel mensen hebben naar me gekeken
Heb ik aangeraakt
Hebben mij aangeraakt
Echt aangeraakt
Maar dat was dan wel iets anders
Jezus
Ze loopt door
Ziet niet dat DE MAN achter haar opstaat
Z’n jas uit doet en op de grond legt
En naar haar blijft kijken
Dit dus
Zo dus
Dit was het
Denk ik
Dacht ik?
Hij pakt me aan een arm
Sleurt me tegen de grond
Het roze tapijt
Waarom roze?
Denk ik nog
Dacht ik nog?
Stompt
Trapt me
In de rug
Randt me aan
Overweldigt
Overvalt me
Spartelend
Zwaaiend
Maaiend
Lig ik op de grond
Spartelend schuif ik
Richting keuken
Richting tuin
Grijp een poot van de kast
Anker me aan de kast
Nee dus
Denk ik
Dacht ik?
Nee dus
Nee!
Nog niet
Zo niet
Kruip sleep sleur me
Richting voordeur
Open voordeur
Met moeite
Maar ik open de voordeur
Kunnen ze me tenminste vinden
Kunnen ze moeiteloos binnen
Kruip sleep sleur me
Terwijl hij op me zit
Aan me trekt sjort
Op me inbeukt
In me rond beukt
Me wurgt
Knock out slaat
Ik ruik hem
Voel hem
Zie hem niet
Natuurlijk niet
Je ziet hem nooit
De lafaard
Belaagt je van achteren
Muts op
Masker
Zijn gezicht zie je nooit
Hij zit bovenop me
Houdt me in zijn greep
Zijn klem
Toch sleep ik me
Schuif ik me
Naar de telefoon
Draai het nummer
Zeg alleen maar:
‘Komen’
‘Nu!’
Doorgaan denk ik
Dacht ik?
Hij zit op mijn rug
Sjort aan me
Stompt op me in
Niet toegeven
Geen knock out
Gun ik hem niet
Nog niet
Hij is er
Hij die ik belde
Is er binnen drie minuten
Ziet me liggen
Ziet niet wie op me zit
Stapt gewoon over me heen
Alsof er niemand op me zit
Stapt dwars door hem heen
En belt
Terwijl hij
Die andere die eerste
Door beukt
Dreun na dreun na dreun na dreun
Hij rukt aan mijn arm
Als was het een mouw
Die moet uitgetrokken
Ik vecht trap rol schok
Als op de elektrische stoel
Mijn hele leven
Aan een stopcontact
Ik hoor de ambulance
Eindelijk denk ik
Dacht ik?
Nu mogen zij
Ik heb het mijne gedaan
Ik heb mijn best gedaan
Redden zij me maar
Krijg weer een schop
Niet opgeven
Hoor ik
U moet wel meewerken
Hoor ik
Niet opgeven
Doorgaan
Ik vond hem wel leuk
Geloof ik
Die verpleger
Achteraf
Was ik toen niet mee bezig
Of wel?
Mannen
Ze hebben me wel
Hoe zeg je dat?
Beroerd
Gisteren nog
Hoor ik er een schreeuwen:
‘Don’t look at me!’
‘I’m not a criminal’
Ga niet eens kijken
Kijk niet eens uit het raam
Om die vent te zien
Die daar buiten op straat loopt te schreeuwen:
‘Don’t look at me!’
‘I’m not a criminal’
‘I’m just an ordinary man’
An ordinary man?
Bestaan die?
Ordinary women?
‘Don’t look at me!’

Auteursrechten
De auteur beheert de rechten.