Aantal personages
Mannen: 2
Vrouwen: 2

Personages
Vader, Moeder, Esther, Jurgen

Structuur
1 bedrijf

Genre(s)
Drama

Ruimte
Huiskamer

Tijd
Heden

Synopsis

 

Op moeders verjaardag barst de bom. Ze belt met haar zus, Tea, en vertelt hoe gelukkig ze wel niet is. Dit is slechts schijn. Haar man, Leo, heeft namelijk een ander: tante Tea. 

Op het einde van de dag wordt de waarheid op tafel gelegd. Vader gaat naar Tea, moeder op reis en de kinderen, Esther en Jurgen, blijven ietwat verweesd achter.

 

Het is een mooie zonnige dag. Het hele gezin is feestelijk gekleed. De tafel is gedekt, een overdreven grote brunch. Vader staat te prutsen aan het bedieningspaneel van een rolluikensysteem, Jurgen leest en Esther zit aan de ontbijttafel, Moeder staat voor het raam te telefoneren

MOEDER:

Fantastisch. Nee, écht fantastisch schat. Geweldige dag. Niks vijfenveertig. Voel je niets van hoor (moet heel hard lachen). Het is een feestje, (tegen de kinderen en vader) het is hier feest hè jongens-

VADER:

(leest de bedieningsinstructies) Steek de sleutel in het bedieningspaneel en toets uw code in-

MOEDER:

Ik voel me geweldig. Is maar een getal toch, vijfenveertig. 

VADER:

Jurg-

MOEDER:

Weet je nog dat moeder vijfenveertig werd. Die was toch al bejaard toen. Grijze jurken en gezondheidsschoenen- precies- Moet je mij zien, kwestie van een andere tijd Thea, ik word minstens honderdvijftig- 

VADER:

Jurg-

MOEDER:

Ze gaan nog van alles ontdekken let maar op- Dat is niet optimistisch, dat is reëel.

VADER:

Ik zie dus nergens een code Jurg.

MOEDER:

Ik heb toch geen enkele reden om somber te zijn. Het is hier ronduit gezellig. Ik heb een fantastische brunch in elkaar gedraaid. Ben ik dagen mee bezig geweest.

VADER:

Jurg- 

ESTHER:

Hou nou eens op met lezen Jurg.

JURGEN:

(doet haar na, terwijl hij door leest) Hou nou eens op met lezen Jurg.

MOEDER:

Je zou het moeten zien. Hoe we hier met z’n allen zitten. Leo heeft een nieuw pak, hij draagt zelfs een strikje, ik heb hem eindelijk zo ver Thé (moet lachen)

VADER:

Hier. Uw code staat er. (trekt aan zijn strikje)

MOEDER:

Laat nou zitten Leo, hij zat daarnet juist prima- nou zit hij er dus aan te prutsen hè, nee joh, staat hem geweldig, past echt bij hem. Wat bedoel je daar nou mee Thé. Hij kan het juist heel goed hebben-

ESTHER:

Mamma-

MOEDER:

Wacht even Thea, Esther zegt iets- 

ESTHER:

Gaan we nou een keer eten-

MOEDER:

(tegen Esther) Ik zit even met tante Thea- Je zou ons hier moeten zien zitten Thea. Leo dus met dat strikje en Jurgen, gaat geweldig op school met Jurg, zit de hele dag te lezen, zo leergierig- En Esther. Dat wordt een echte dame. Ik liep laatst met haar op straat Thé, dachten ze dat we zussen waren hè Es-

ESTHER:

Eén keer gebeurd-

MOEDER:

Hoor je, ze zegt het zelf, Es, vertel eens aan tante Thea- (geeft haar de telefoon)

ESTHER:

(pakt de telefoon niet aan) Gaan we nou een keer eten.

VADER:

(is nog steeds verdiept in de gebruiksaanwijzing) Dat is toch niet te begrijpen.

MOEDER:

(in de telefoon) Dus dat bedoel ik. Wat nou vijfenveertig. Het is maar net hoe je je voelt. En ik voel me fantastisch. Ze zijn zo lief voor me Thea, versierde tafels, bergen kadootjes- dat zeg ik nergens om- ik beschrijf gewoon wat ik zie Thé-

VADER:

(slaat met zijn vlakke hand op de gebruiksaanwijzing) Ik begrijp hier dus helemaal niets van hè! Jurg!

JURGEN:

Moet dat persé op haar verjaardag.

VADER:

Je zal net zien: installeer je die luiken morgen staan ze hier vannacht voor de deur, de inbrekers.

MOEDER:

Hoezo, nee, ik zeg alleen maar- 

JURGEN:

Wat valt hier nou te halen?

VADER:

Ho ho, we hebben het goed voor elkaar. Kijk eens om je heen. En tel dat dan eens allemaal bij elkaar op.

MOEDER:

Luister Thé, ik bedoel daar helemaal niks mee- 

ESTHER:

Wie zegt dat de inbrekers uitgerekend vandaag langs komen.

VADER:

Je hoort ze toch rondjes rijden op hun scootertjes, ’s avonds. Die houden ons al weken in de gaten. (kijkt ondertussen in de gebruiksaanwijzing) Ik begrijp toch niet- (drukt op willekeurige knoppen) 

MOEDER:

Wij zijn hier gelukkig ja, kan ik er wat aan doen.

VADER:

(roept) Dat is toch godverdomme-

MOEDER:

Doe dat nou straks Leo. 

VADER:

Ik ben zo klaar Els!

MOEDER:

Leo is bezig met het installeren van een rolluik.

 

VADER:

(slaat op het bedieningspaneel, roept) Dit is toch godverdomme niet te begrijpen! (de rolluiken gaan naar beneden, het wordt donker in de kamer)

MOEDER:

Leo!

VADER:

Zo

JURGEN:

Zo kan ik niet lezen.

 

Opvoeringsgeschiedenis
Blowing (2003 door Het Laagland)