Advertentie
Genre(s)
Brandhaarden
Synopsis
Levensverhalen van burgers van divers allooi, moedig en mondig, vaak provocerend maar telkens oprecht.
Foor toont de herwonnen hoop van een groep moedige, mondige mensen uit de onderbuik van de maatschappij.
“Hoe ben ik ermee begonnen? In café Las Vegas. We gingen altijd biljarten, maar de biljart was bezet. En ik zeg, ik ga eens op die kas spelen. En het ongeluk was dat ik er 20 frank in stak en ik heb daar 96.000 frank gewonnen. De eerste keer.
Dat was het ongeluk.”
Aanleiding voor Foor is de voorstelling ’t Vuil Huishouden (te zien in De Centrale van 4 tot 11 april 2008), een werkstuk van een groep OCMW-ers en het Gentse sociaal-artistiek productiehuis Victoria Deluxe omtrent het gegeven ‘kermis’. Het is een prettig onderzoek naar een verloren ontmoetingsplek.
Wie zijn die foorkramers eigenlijk? Wat is het verhaal van hen die de foor zagen veranderen van volksfeest tot commerciële machinerie? Wie hangt er dagenlang rond zonder jetons te kopen? Welke flirts vonken er tussen het spiegelpaleis, het lunapark en de botsauto’s?
Jeroen Versteele (NTGent, De Morgen) interviewde de deelnemende acteurs en bewerkte hun levensverhalen samen met Michael De Cock (’t Arsenaal, Knack) tot pakkende getuigenissen. Die worden tijdens Foor gebracht door acteurs uit de ensembles van NTGent en ’t Arsenaal.
Samen met Victoria Deluxe organiseerde NTGent de voorbije seizoenen al verschillende speciale edities van Brandhaarden, de formule waarin acteurs van ons ensemble toespraken en getuigenissen brengen, gebaseerd op interviews met Gentse burgers van divers allooi.
semble toespraken en getuigenissen brengen, gebaseerd op interviews met Gentse burgers van divers allooi.</p>
<p>Ik ben in mijn leven al vier keer heel mijn boel kwijtgespeeld.<br />Vier keer. Alles.<br />Ik ben het ondertussen zo gewoon alles kwijt te spelen… dat ik het al niet erg meer vind om helemaal opnieuw te beginnen. <br />Met niks. <br />Van niks. <br />Een voorbeeld? <br />Ik heb een verhuis gedaan van een vriendin en het moet nu lukken, maar ik rem met die camionette, en voor dat ge ’t weet… een klein blutsje. Dat kost mij 10 000 frank. Maar ik had op dat moment toch een omnium, dus ik met een smile, een lach. Stond er een op het pleintje naar een andere auto te kijken, hij zag mijn auto, allé dat blutsje. We lopen met twee naar de dienst daar, hij had dat daar al gezegd. Ik zeg tegen hem: ik zou dat wel zeggen, dat ik een klein accidentje tegengekomen ben. Mijnheer zo gaat dat hier niet. Ik zeg: hoe niet, ik zeg: ik ben omni-verzekerd, schrijf mij op en dat komt wel in orde …<br />Het eerste jaar niets, het tweede jaar wel, een aangetekende brief: mijnheer, u moet, dat klein bedragje dat ik veronderstelde dat het was, was natuurlijk opgelopen tot negentig, bijna honderdduizend. Dat gaat hier zo niet hè, dus ik naar een pro deo advocaat. Dat duurde nog zo’n jaartje, dat was opgelopen tot 192.000, die rechter zegt: hij gaat dat wel betalen, versta je.<br />Allé, voor zo’n klein blutsje, wie gaat er daar op peizen. Dat was een bagatelle. 192.000 frank. Ik was alles kwijt. <br />En dan, ervoor ben ik eens verhuisd ook, van de Opvoederstraat naar… allé dat speelt geen rol. En ik stel al mijn gerief buiten. Ik zeg binnen een uur is hij daar. Wat doen ze als ze afkomen? Het papier, de papierwagen was daar, heel de boel opgeladen...<br />Heel mijn boel. Ik schreef vroeger graag hè, dagboeken en al, ze hebben dat er allemaal uitgehaald. Omdat ze passeerden, omdat het ophaling van het papier was. En zij hadden gepeist, allemaal boeken en zo. Ja, terwijl ik naar het toilet was of zo. Ik was daar met iets bezig vanachter en ik kom weer en ik zeg: verdomme, mijn boel is hier weg.<br />***<br />Ik zie nog altijd dat beeld voor mijn ogen van die grote poort van de Kulderschool. Niet de Kinderschool hé…De Kul-der-school… vijf jaar was ik… toen ben ik naar die instelling gegaan. En daartegenover stonden de meisjes, ik had nog zussen ook die zaten in de Rode Lijvekensstraat, bij ons daar de blauwe meisjes. Mijn moeder was ziek gevallen bij de geboorte van mijn jongste broer. <br />Tot aan mijn 21 heb ik op de Kulderschool gezeten. Dat was in verschillende afdelingen qua leeftijd. Van vijf jaar tot achttien jaar en dan door naar de scholieren en dan door naar de Karels en dan de grote. En dan op het laatste was er een [home 1:27] om te leren hoe je moet omgaan met geld en zo. En dan, ik heb de studierichting gevolgd van druknijverheid. Ik wilde natuurlijk verder studeren, maar ik mocht niet, want dat moest voorgelegd worden voor de commissie en zo. <br />Van de éne dag op de andere is mijn werk op dat architectenbureau weggevallen. <br />Ik werkte daar. Deed daar van alles. <br />Ik had chance, de broer van de man bij wie ik zat, had een architectenbureau en daar kon ik beginnen. Met de computer en zo.<br />Pas op… de computers waren toen niet zoals nu! <br />DAT WAREN VAN DIE GROTE COMPUTERS. Hele grote, dat waren van die zware. Ik spreek van 1972, de jaren ’70. Nu kunt ge dat in uw boekentas steken. Of in een envelop. Ik heb dat gezien op tv. Een man, en die stak een computer in een envelop. Geen speciale envelop of zo. Nee. Gewoon een envelop om een brief in te steken.<br />Ik was nog nooit op congé geweest. Zat altijd maar achter die grote deur in de instelling. En toen ik dan eindelijk een beetje pré getrokken had… Dan ben ik op reis gegaan. Naar Oostenrijk. Ik had veel vrienden en zo, versta je. Met de auto Oostenrijk direct binnenrijden. in de bergen, ja. In de openlucht en zo. Dat was mijn gelukkigste periode. Ja, ik kon niet goed Duits, je houdt er dan een beetje de zot mee, versta je.<br />Dat was een schone periode.<br />Ik had een zus die een jaar ouder was dan ik en die zorgde voor mij. En toen ik op het architectenbureau werkte ben ik ingetrokken in een studio, vlak onder haar. Die had zij voor mij gehuurd. Zo heb ik dan drie, vier jaar gelukkig samen kunnen zijn, heb ik nog een beetje kunnen sparen, en konden we elkaar wat helpen.<br />Maar dan is zij met een neger beginnen vrijen, maar ik ben niet…., versta je. Dat vond ik verkeerd. Ik kan daar niet tegen, tegen die negers, neen. Het is hier al zo moeilijk voor ons eigen volk om overeen te komen en dan nog met die anderen erbij, versta je het. Die gasten moeten hun eigen ras hebben. Zoals die Marokkanen en zo. Ja die kwamen ook in het begin, die Italianen, dat was ook een agressief volk, versta je. <br />Mijn zuster is dan verhuisd, op Mariakerke gewoond… ze kreeg daar slagen van die vent. Ik ga nu niet zeggen… ziet ge wel. Want dat heb ik niet gewild. Nooit. Maar ik wou mij daar niet mee moeien het is haar leven. En dat heb ik gezegd…<br />Maar met haar had ik een band, het is afgeknakt als ze dan wou trouwen met hem. Ik zei: trek je plan. Zo is dat een beetje uit elkaar gegroeid.<br />En dan, op een schone dag, kom ik op den buro. Zeggen ze mij: <br />Ge moet niet meer komen. <br />Weet ge hoe dat ze dat noemen? <br />Re-or-gan-i-s-atie. <br />En ik moest zeker gereorganiseerd worden, want ik was er als één van de laatste bijgekomen. Gelukkig had ik een bij-job. Ik stond in een café. Ik speelde garçon in het weekend, dat was af en toe optreden. Ik hielp daar mijn vriendinnetje mee. Maar doordat dat werk weggevallen was, ben ik daar fulltime, allé fulltime, tussen haakjes, drie dagen ingeschreven en vier dagen… im schwarz zal ik maar zeggen.<br />Mensen hebben geen idee hoe zwaar dat kan zijn. Je hebt soms eens moeilijke klanten, die wat dronken en beschonken zijn en dat je eigenlijk een effort moet doen om te zeggen: meneer, een beetje kalmer. <br />Maar ik weet hoe ik met mensen moet omgaan. Na een tijdje kon ik het van op twee kilometer afstand rieken. Hier moet ge oppassen Frans. Ik heb maar één keer een patat op mijn smikkel gehad. En dan nog van éne die stijf van de pillen stond. <br />Sindsdien… heb ik geen chance meer gehad met vast werk, versta je. Ik heb zo een beetje van alles gedaan. <br />Maar ze slaan, allé, ze vingertikken je als je eens iets verkeerd doet, maar ze vragen niet naar de reden hoe het komt dat je iets verkeerd doet. Toen mijn jongste broer geopereerd was ben ik beginnen drinken… versta je. Ze houden daar geen rekening mee. Neen, je krijgt direct een afstraffing en ze zeggen: je vliegt buiten, omdat je gedronken hebt. Maar dat ze de oorzaak eens aanpakken. Dat ben ik al dikwijls tegengekomen. Ik heb nog eens zo’n dal gehad… Met het overlijden van mijn vader en mijn moeder. In de tijd van het OCMW mocht je daar niet naartoe gaan.<br />Pas op! De begrafenis van mijn eigen ouders hé! Ja, naar de begrafenis van mijn ouders. Ik heb het maar achteraf geweten. En ook van mijn oudere zus, ze lag in de kliniek - via een rekening van de kliniek ben ik te weten gekomen dat ze weg was. Drie maanden al. Plots kwam er een rekening. Ze hadden die naar mij gestuurd van: je moet hier nog teen en tander. Dat drijft je ook naar de tap, niet weten dat ze overleden is. Zo’n dingen kwam ik allemaal tegen… dat kon ik niet verstaan. Daar heb ik als kind niet genoeg vis voor gegeten denk ik. Dus ik moest voor haar verzorging betalen. Ja salut. Dat is niet doorgegaan. Ik ben toch niet verantwoordelijk voor haar. Ze was al 38. En we hadden al van kleinsaf geen contact meer gehad. <br />Zo van de éne dag op de andere bij het groot vuil gezet worden. Dat is ook niet goed om uw eigen goed te voelen. In uw vel en al bedoel ik dan. Ze zaten daar met 35 en van 35 zijn ze naar 15 gegaan. Omdat ik er natuurlijk als laatste was bijgekomen, werd ik aan de dinge gezet. Ik heb dan erna nog herscholing gevolgd. Maar die manier van lesgeven en zo. Zij zijn altijd te laat, wij moeten zien dat we op tijd zijn. Bij mij moeten ze dat maar een keer doen. Bij mij moet het voor iedereen gelijk zijn. Dat vind ik. Als ze zogezegd op dat uur beginnen, moet het op dat uur zijn en geen half uur later. <br />Ik kan niet tegen onrecht. Ik heb dat nooit gekund. Als er iemand gerief pakt van een ander, dan zeg ik: geef dat eens terug. Vriendjespolitiek, dat moet ik allemaal niet weten. Als het fout is, is het fout, dan moet je er voor durven uitkomen. Zo ben ik. Als het niet juist is, zeg ik het hun. Het kan mij niet schelen hoe dat iets in elkaar zit, vandaar dat ik af en toe eens wrijvingen heb. Ik heb liever dat ik dat zeg, dan dat er achter de rug wordt gebabbeld. En dan zeggen ze: Fans is aan het woord, versta je. Ik wil niet dat ze achter mijn gat, dat ze konkelfoezen… Als ge nen dweil zijt, moet ge er niet van verschieten dat ze hun voeten aan u afvegen, versta je?<br />Zet ne keer muziek op. <br />Dat mag hardrock zijn. <br />Of van die carnavalliedjes zo, maar van vroeger, want nu die… ja. Het trekt op niet. Iedere keer: tsjong, tsjong, tsjong. Altijd dat zelfde ritme. Neen. Het moet een beetje gevarieerd zijn. Zoals een Duitse Schlager, dat is ook niet slecht. Zo af en toe keer een programma van Duitse Schlagers, de zondag, ik kan mij daar in geven, versta je.<br />En dat doet mij dan denken aan Oostenrijk. <br />De bergen, de open lucht…<br />Schlagers, dat is nogal mijn tik, zo. <br /><br />♫ Muziek: Schlager 1: Du</p>
Auteursrechten
De auteur beheert de rechten.
NTGent
