Aantal personages
Mannen: 3

Structuur
42 scènes

Genre(s)
Drama

Ruimte
New York

Tijd
Heden

Synopsis

In 't kreupeland.
Een meidoornhaag van vierhonderd jaar oud.

Aan de ene kant Lucien Masselus, met een schoendoos vol geld:
"Ik zou nu zaaigoed moeten kopen of plantgoed of nieuwe machienen of de koeistallen sterilizeren en mijn vrouw zegt: Lucien, heeft het allemaal nog zin? - Ze kan rekenen.- Op een spaarboekske brengt het vier procent op en met veel zweten en zwetsen zijn we de laatste jaren nooit boven een half procent uitgekomen.
En wat raadt de boerenbond aan ?
Savooien en Asperges. En truffels en ganzelever en Iers blauw.
Ik heb geen goesting in al die specialisaties waar ik niets van ken. Asperges, ganzepaté, rivierkreeften. Om te proberen en te missen en dan misschien nog niet eens boven de twee procent uit te komen."

Aan de andere kant Roland Bouckaert en Reginald Soubry, met een schoendoos vol ambitie - een schoendoos te klein voor hun ambitie:
"Dat is een ongelooflijke ervaring, in een fractie van een seconde verschrompelt de toren van Babel tot stof en as. Vertel het niet voort, maar dat vertalen is nu uitgerekend de kwestie. Wij hebben de technologie ontwikkeld waarmee de taalverschillen compleet wegvallen. Ge brengt iets in, ik zal maar zeggen in het Duits en uw partner krijgt het door in het Bulgaars, in het Zweeds, in het Hebreeuws, al naargelang. En het kan allemaal in het volume van een appel, een ei. Een gedrukte schakeling, een siliciumprocessor van een vingernagel groot en een paar dozijn halfgeleiders. Een technologisch mirakel dat de wereld compleet kan veranderen. Wij zoeken voor ons project nog geldschieters."

De meidoornhaag gaat er met wortel en al uit zodat ze met hun 4x4's kunnen passeren, op weg naar de financiële cities van Brussel, Broadway, Dubai, Seoel. Een sprong van vierhonderd jaar, van aardappeleters naar silicon valley.
De boom en de crash zitten al van de eerste scène in de pipeline.

Een succesverhaal met het ongemak van een slecht zittend zakenkostuum.
Auteur Filip Vanluchene neemt zijn West-Vlaamse fictie op citytrip en laat haar personages klinken op 42nd street.

Far West trilogie :

De Tijd speelt een trilogie van gelauwerde stukken van Vanluchene. Acteurs  geven  vorm aan de meerstemmige verbeelding van de theaterauteur. Ze wijzen feilloos de weg langs de oorsprong (De Naamlozen) (première), de vooruitgang (Risquons-tout) en de ondergang (Citytrip) van een nabije Far West. Vanluchenes verhalen voegen een dimensie toe aan het rechtlijnige vooruitgangsdenken van een welvarend Vlaanderen. Ze gaan over ondernemers en grenzen, overdreven snelheid op autostrades en digitale snelwegen en de catastrofes die daarbij horen. Ondernemerslust op de schoot bij katholiek schuldgevoel. In een Vlaams van vreemde origine, met volkse humor en Belgisch surrealisme, en gehuld in zedig zwijgen.

Ik ben hier begonnen met één gymnastiekzaal en ik open morgen mijn tweeënveertigse, dokter André Viaene, kameraad klasgenoot van het college van Alveringem. Gij beziet het alleen maar in zijn economische context, Vossaert, drie, vier nieuwe gymnastiekzalen per jaar en ge zijt vertrokken. Groei, groei, groei. En wat is daar mis mee ? Dat zeg ik niet, maar ik ben voor andere redenen naar hier gekomen. Dat ik daar alleen maar windpokken en darmstoornissen op mijn kabinet kreeg, dat ik op den duur ’s nachts uit mijn bed gebeld wierd voor een keizersnee op een koe. En dat ik mij hier op Broadway kan vervolmaken op leveroedemen en longperforaties met medische specialisten uit Zuid-Afrika, uit China, uit Amerika. Daarom ben ik hier. En daarmee moet ge uw wachtzaal nu met vierhonderd vierkante meters vergroten en uw vierentwintigste assistant in dienst nemen. Ge gaat het waarschijnlijk niet verstaan, Vossaert, want ge hebt nooit uw getuigschrift gehaald. Er is geen verdieping zonder verbreding. En ook niet omgekeerd. Onthoud dat goed. Verdieping, verbreding en groei, groei, groei, wat is het verschil, doktoorke Viaene ? Mijn zoons zitten hier nu al in de bouw, sommigen ook bij Delaere, vloeren, plakken, hout, metaal, biton. Ze zeggen kijk. Als ze zo’n batiment willen verhogen, wat doen ze, zetten ze er een stuk van boven op ? Neen, bij Delaere niet. Hij komt met kranen, hydraulique pompen. Ze steken poutrelles, rondom rond en ze heffen heel het batiment van de grond omhoog, negentig meter en meer. En als het hoog genoeg is, metsen ze rap een muur eronder en ze laten ’t bovenste weer zakken, in één twee drie. Ik zou daar niet opkomen, maar het is slim, anders moeten ze met al die stenen en die cimang, heel naar boven, negentig meter. Maar zo, ge kunt maar zo gemakkelijk zijn. Opheffen, een verdiep vanonder ertussen. Ge verstaat mien toch ? Allez, de goeiendag. Het nadeel is, de nummers van de verdiepen veranderen. Eerste verdiep wordt tweede verdiep, tweede verdiep wordt derde, enzovoort. Dikwijls tot aan negentig. Ook veel werk. Dat dan allemaal veranderen op het stadhuis, in de burgerlijke stand. Zo gaat dat hier. Allez, de goeiendag.

Opvoeringsgeschiedenis
Citytrip (2007 door De Tijd)

Auteursrechten
De rechten worden beheerd door SABAM.

Foto's

Video's