Een doodnormale vrouw

Overzicht

Jaartal: 1994
Auteur: Jan Fabre

Inhoud
Fragment
Rechten
Media

Aantal personages
Vrouwen: 1

Personages
Een vrouw

Structuur
Monoloog

Genre(s)
Monoloog

Ruimte
Onbepaald

Tijd
Onbepaald

Synopsis

Een doodnormale vrouw brengt het fascinerend relaas over het duistere plekje dat in ieder van ons diep verscholen zit. De tekst getuigt van een complexe relatie waarin de man zich tegen zijn omgeving beschermt met behulp van rede en taal, terwijl de vrouw op zoek gaat naar hartstocht en naar ‘de losbandigheid van de totale willekeur’.

Deze dialoog tussen man en vrouw speelt zich echter af in het hoofd van één vrouw, Lilith. Zij wijdt zich aan de natuur en de mystiek. Via bewerende formules en duistere rituelen wil ze haar gespletenheid vernietigen, wil ze zich uit haar lichaam bevrijden. Ze wil zichzelf en haar verbeelding tot in de verste einders verkennen. Om tenslotte ‘met open ogen terug te keren naar die maanbeschenen open plek. Die besloten plaats waar ik werd verstoten. Want ik heb altijd een man willen zijn.’

Een doodnormale vrouw verscheen in boekvorm in de anthologie Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004 bij Uitgeverij Meulenhoff | Manteau, met ISBN-nummer 90 5990 025 1 en is niet meer leverbaar. Om de volledige tekst als onbeveiligde pdf te ontvangen of voor informatie over opvoeringsrechten, kan je contact opnemen met Troubleyn.

Hoe laat is het?
Hoe laat is het?
Hoe laat is het?
Zeg ik
Hij zegt
De weerspiegelingen in mijn ogen
laten me aan talloze mogelijkheden denken
Ik zeg
Mijn weerspiegelingen in mijn ogen
laten me aan talloze onmogelijkheden denken
Wat mijn ogen kleurt
is niet de ontdekking van wat er gebeurt
maar de ontdekking van wat er niet gebeurt
Hij zegt
Overdrijf je niet?
Hij spreekt weer tegen me
Hij kent zijn eigen verbeelding niet
Hoe laat is het?
Ik heb me losgemaakt van hem
Hij wilde vanonder liggen
Ja, ik heb me losgeweekt
van zijn kwalachtig geacteerd verzet
Hij wilde zelfs vanonder liggen
wanneer ik vastgebonden was aan een vallende boom
die in vuur en vlam stond
Na honderden slechte intriges
misplaatste vervolgingen
en over-geënsceneerde processen
die door hem geregisseerd waren
Hij wilde vanonder liggen ... (lacht)
Andere keren werd ik
met vier grote stenen
katten
aan mijn benen en armen
in diepe wateren gegooid
Zelfs dan sprong hij achter me aan
en zwom naar de duisternis
om daar onder mij te liggen
Hij wilde vanonder liggen ... (lacht)
Ik wil wel vanboven liggen, zegt hij
Ik zeg
Zwijg en luister
Ik ben de wassende maan
Ik ben de volle maan
Ik ben de afnemende maan
Ik, en niemand anders
Hij stelt zich van alles voor
Die veronderstellingen
Die gekende voorbereidingen
Die bekende recepten
Heb je weer plannen uitgestippeld?
Ik ben weg
Ik ben onderweg
en wil verloren lopen
Hij zegt
Ik sta voor je open
Blijf hier bij mij, zegt hij
Ik antwoord niet meer
Ik geef niet toe aan zijn waan
voorstellingen
die slechts een vaag teken zijn
van een gestolen verbeelding
Hij zegt
Ik wil je
Blijf hier
Ga niet weg, zegt hij
Waarom blijf je niet hier?
Het is zo lekker warm
met ons beiden, zegt hij
Hij spreekt weer tegen me
Waarom vertrek je? zegt hij
Ik denk zoals een vrouw, zegt hij
Ja, ja, en ik denk zoals een man
Alsjeblieft
geen discussie
geen ruzie
Ik wil niets meer analyseren
Niets meer begrijpen
Ik zou graag een ander
lichaam hebben
Zodat ik het kan laten vernietigen
Kan hij dat andere lichaam vernietigen?
Ik denk van niet
Dan zou ik hier blijven
Blijf dan hier, zegt hij
Ik weet wat een vrouw verlangt, zegt hij
Ik zal proberen ...
Ja, ja, zeg ik
Ik denk zoals een man
die verkracht wordt en merkt dat hij ervan geniet
Hoe laat is het?
Hoe laat is het?

(FABRE, Jan, Een doodnormale vrouw, In: Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004. Meulenhoff | Manteau, 2004, pp. 425 – 427.)