Aantal personages
Vrouwen: 3

Personages
vrouw 1, vrouw 2, vrouw 3

Genre(s)
Tragikomedie

Ruimte
slaapkamer en kelder

Tijd
nabije toekomst

Synopsis

In Geen Vijand overwint hallucinatie de kale werkelijkheid. In een situatie waarin liefde, seks en drugs zijn uitgewerkt, neemt hunkering de overhand. De voorstelling toont hoe ver die hunkering mensen kan drijven.

In een satellietstadje in de nabije toekomst is  het gros van de mensen ten prooi gevallen aan Uniforma, een wijdverspreid medicament dat sociaal wenselijk gedrag garandeert.

Twee vrouwen doen een poging zich tegen deze gedempte samenleving af te zetten. De enige uitweg is hun verbeelding waarin ze alles en iedereen kunnen zijn. Wanneer ze op een dag een willekeurig meisje ontvoeren verandert hun fantasiewereld in een sinistere werkelijkheid.

V2:    Je moet gewoon even luisteren, dan ga ik nu iets vragen, en dan moet je er over nadenken. Okee?

V1:    Ja. Ja, natuurlijk? (lacht) Wat is er nou?

V2:    Niet lachen.

V1:    Sorry. Het klinkt nogal grappig uit jouw mond.

V2:    Wat?

(V1 kijk naar buiten)

V2:    Kijk hier.

V1:    Ja jeetje zeg! Prima! Wat maak je je nou druk? Moet je kijken, je bent helemaal verstijfd.

(V2 zucht)

(stilte)

V1:    Zullen we maar gewoon een fijn uur gaan hebben?

(V2 zoent V1)

V2:    Wacht even…er zit iets (…) even…

V1:    Zijn we al begonnen?

V2:    Wacht even.

(V1 zoent V2)

V2:    Even iets wegslikken…wacht.

(V1 zoent V2 agressief)

V2:    Stop. Wacht.

(V1 houdt de handen rond de keel van V2 en gaat door)

V2:    Nee! Stop! Stop asjeblieft.

(V1 laat los)

V2:    Ik zet wat muziek op.

(V2 herneemt zich en zet muziek op, het is zachte mooie muziek)

(V2 gaat weer naast V1 liggen. V1 streelt V2 voorzichtig over haar hele lichaam. Dit gaat zo een tijdje door. Dan legt V1 haar hoofd op de schouder van V2, en gaat met haar hand naar beneden, onder de dekens. Ze vingert V2. V2 ligt verstijfd.)

(V2 huilt langzaam steeds harder)

(V1 gaat door)

(de muziek stopt)

…

V3:    Nu ik hier zo lig, rekening houdend met een eventueel eind – ik ben een evenwichtig iemand – krijg ik spijt van de dagen die ik vergeten ben. Dagen op de bank, dagen in bed, dagen waarop ik niemand zag, dagen zonder liefde, dagen voor de tv, dagen waarop ik niet verliefd – niet samen – kaalte. Maar ik heb het mezelf alweer vergeven. Ergens zijn, en hier nu zijn, en nu zijn, en hier nu blijven voor zolang het duurt. Soortgenoten. Soortgenoten, niks meer dan dat. – Ik word naar boven gebracht – nu sta ik voor ze – ik krijg een stomp in mijn maag – volle vuist – ik kokhals – kom niet overeind – blote voet duwt me tegen de grond – hier nu zijn – voet laat nek kraken – kraakt – versplinterd – ik slik maar het werkt niet meer – graaiende handen graven onder mijn kleren – onderbroek – losgetrokken – en nu een zachte mond – een zachte mond aan mijn oor – in mijn oor – en vertelt over gierende pijn, kraken van botten, verbranden van oren, haren, wimpers, snijden in vlees – soortgenoten, soortgenoten – hand grijpt haren, trekt mijn hoofd omhoog en laat het neerkletteren, neerdreunen, bliksemlicht, donker dat wegtrekt, en dan – hier nu zijn en hier nu zijn en – koud metaal in mijn kruis, tegen mijn kruis, en fluisterstem in zachte oren – / verstikken, inpakken, verlammen, begraven, in doodsnood blijven leven, en zo lang – zo lang – hier nu zijn en – zo lang dat doodsnood gewenning wordt – en blijven en – koud metaal dat duwt en duwt,

Opvoeringsgeschiedenis
Geen vijand (2011 door Toneelgroep Cargo)
Geen vijand (2011 door Het Zuidelijk toneel)

Auteursrechten
De auteur beheert de rechten.

Foto's

Video's