Aantal personages
Mannen: 5
Vrouwen: 6

Personages
Viviane, Anneke, Grace, Yumiko, Benoit, Inge, Maarten, Tijen, Julien, Misha, Hans-Petter

Structuur
2 bedrijven

Genre(s)
Drama

Ruimte
De loges, het hertenhuis

Synopsis

De soms tragische randgebeurtenissen die zich afspelen binnen de intimiteit van NC vormen de aanleiding tot het schrijven vanHet Hertenhuis. Op het moment dat we op tournee waren ergens in Frankrijk, krijgt één van de danseressen, Tijen Lawton, het bericht dat haar broer, oorlogsjournalist Kerem Lawton, doodgeschoten is in Kosovo. De tragische dood van Lawton is het vertrekpunt voor een tekst over een groep theatermakers, die meer en meer geconfronteerd wordt met de harde realiteit van de wereld waarin ze rondtrekken.
Alles is politiek maar kunst is niet alles.

KS 307: 12am. Een man in gevechtstenue. Hij kijkt neer naar een weerspiegeling in het water. Vaag zien we de gestalte van een klein, mager meisje. Achter haar het gezwollen lijk van een verdronken ezel. We weten niet wat deze man, vlak voor de foto genomen is, heeft gedaan. Laat staan wat hij gedacht heeft. We weten eigenlijk nooit vooraf wat we denken. Niemand weet ooit wat men de volgende seconde gaat denken. Alsof denken volledig buiten onszelf gebeurt. Alsof we geen enkele controle hebben. Als we zouden weten wat we zullen denken, zouden we dan nog handelen? En schuilt er niet in elke handeling in wezen een destructie? Leven is altijd vernietigen. Van deze man weet ik wel wat hij, net voor deze foto genomen is, heeft gedaan. Hij heeft het fototoestel op een stuk muur gelegd. De sluitertijd en de scherpstelling op automatisch. De flits aangezet. Ook al staat de zon hoog. Dat geeft zijn foto’s dat mysterieuze waar zijn redacteur zo van houdt. Hij kijkt nog éénmaal op het beeldscherm of het kader goed is, zet het toestel op zelfontspanner en gaat naast de ezel staan, die hij als ijkpunt heeft gebruikt toen hij het kader van de te nemen foto vastlegde.
Jezelf fotograferen is wel het meest krankzinnige wat je als oorlogsfotograaf kunt doen. Hier sta ik dan. Mijn eigen held. De man die het verschil zou maken. Ik ben niet gemarteld. Ik ben niet vernederd. Ik ben niet eens verbitterd.
En toch heb ik een mens gedood. Ik ben een slecht mens. Ik heb geen enkele verontschuldiging. Een mens doden is nooit gerechtvaardigd. Ik ben een moordenaar. Ik heb het spel meegespeeld. O ja, ik heb een kind gered. Is dat zo? Proficiat, jongen. Mooie foto trouwens, goed bedacht, die weerspiegeling van het meisje, als een symbool van hoop, naast de opgezwollen buik van de ezel. Die buik, die elk moment lijkt te zullen ontploffen. De ingewanden die eruit zullen vloeien om de weerspiegeling van het kind te vernietigen. Weg de hoop. ‘Zuivere poëzie’, zal mijn redacteur zeggen. Misschien een coverfoto: BENOIT L., de moedige verliezer.
Maar eerst zal ik het kind naar het hertenhuis brengen. Dat heb ik beloofd aan Inge, haar moeder. Ze zullen niet begrijpen wat er gebeurd is en toch zullen ze me het vergeven. Omdat de oorlog dat mogelijk maakt. Ik zal welkom zijn.

Auteursrechten
De rechten worden beheerd door SABAM.

Video's