Lichaampje, lichaampje aan de wand

Overzicht

Jaartal: 1996
Auteur: Jan Fabre

Inhoud
Fragment
Rechten
Media

Aantal personages
Mannen: 1

Personages
Hij

Structuur
Monoloog

Genre(s)
Drama

Ruimte
Onbepaald

Tijd
Onbepaald

Synopsis

'Lichaampje, lichaampje aan de wand' is een theatermonoloog waarin een danser getuigt over zijn relatie met zijn fotografe. Het gaat over het lichaam en over beweging. Centraal staat de gedachte dat we ons slechts bewust worden van ons lichaam door de blik van de ander.

Het blijkt dat de danser en de fotografe elkaar nodig hebben om hun beroep te kunnen uitoefenen. Als de danser niet beweegt dan fotografeert de fotografe niet.

Maar de relatie kent een omkering. Dat wordt duidelijk wanneer de danser in de fototentoonstelling ronddwaalt en zichzelf in alle mogelijke hoeken gefotografeerd ziet.
In het fotowerk verspreid over elf zalen, die telkens de naam van een lichaamsstelsel dragen – de zaal van de spieren, het spijsverteringsstelsel, het cardiovasculaire systeem, het zenuwstelsel, het ademhalingsstelsel, de urinewegen, het lymfestelsel, het skelet, het hormonale stelsel, het voortplantingssysteem en de huid – heeft de fotografe het lichaam van de danser volledig uit elkaar gehaald, gemanipuleerd en terug in elkaar gestoken tot een vreemde entiteit.
Deze danser is van zichzelf steeds verder weggeraakt door zich steeds meer naar zijn fotografe te richten. Het evenwicht tussen afhankelijkheid en onafhankelijkheid is uit balans.

'Lichaampje, lichaampje aan de wand' is geïnspireerd op interviews met Orlan, Rob Scholte, WimVandekeybus en andere kunstenaars.

Lichaampje, lichaampje aan de wand verscheen in boekvorm in de anthologie Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004 bij Uitgeverij Meulenhoff | Manteau, met ISBN-nummer 90 5990 025 1 en is niet meer leverbaar. Om de volledige tekst als onbeveiligde pdf te ontvangen of voor informatie over opvoeringsrechten, kan je contact opnemen met Troubleyn.

Er is geen vrouw
die de geschiedenis van mijn lichaam
beter kent dan zij
Ik heb voor haar bewogen
gewandeld
gelopen
gekropen
en stilgestaan
(misschien wel de moeilijkste beweging die er is)
Ik herinner het me als gisteren
die eerste keer
Het irriteerde me in het begin
maar na een paar minuten genoot ik ervan
Ik stopte met bewegen
Zij stopte met fotograferen
Ze ging onmiddellijk weg
en zei vriendelijk ‘Een goeie dag’
Meer niet
Ik was teleurgesteld dat ze niets over mijn lichaam
gezegd had
Sindsdien wil ik mijn lichaam
in extremen laten spreken
Het sturen naar het uiterste puntje van zijn begrenzing
Naarmate de jaren verstreken
keerde het om
Wanneer zij stopte met fotograferen
stopte ik met bewegen

Zij is een kunstenares
Ik heb gisteren haar laatste tentoonstelling bezocht
Spijtig, zij was zelf niet aanwezig
Ik zag andere ogen
mijn lichaam aftasten
De bezoekers herkenden me
gelukkig niet
Eerst liep ik een beetje verloren
Ik verdwaalde in dat spiegelpaleis
Vervelend!
Ik ben niet iemand die vlug voor een spiegel gaat staan

Ik was aan het vergeten
wie ik was
wie zij was
Ik keerde en keerde om in 't museum
zoals wie de slaap niet vindt in 't bed
Ik dacht
‘Hoe moet ik kijken?’
Ik weet niet hoe ik moet kijken!
Hoe moet je naar zoiets kijken?
Hoe moet ik kijken
naar mijn lichaam?

Ik heb uren rondgedwaald
als een vitaal spookje
dat van zichzelf schrok
telkens als het zijn lichaam zag
voordat het een spookje werd
Boe boe boe
Boe boe boe
(schrikt van zichzelf)
Ik heb gekeken en nog eens gekeken
Een wonderlijke reis
in een erotische machine
van brandend vlees, huilende botten,
risicovolle bloedingen en verterende beweging
Beelden en nog eens beelden
prikkelden mijn gedachten, herinneringen en fantasieën
over haar
Zij had mijn lichaam waargenomen
Of beter gezegd
opnieuw vormgegeven
Zij had mijn lichaam opnieuw getekend
door het op verschillende manieren
te manipuleren
te corrigeren
en te modelleren
Zij zag mijn lichaam
zoals ik het nog nooit had gezien
Zij zag mijn lichaam
als een vloeistof
als een voertuig
als een kostuum
als een trofee
als een podium
soms zelfs als een strijdperk
Maar op de eerste plaats
was mijn lichaam in haar ogen, in haar blik
een oneindig territorium
onderverdeeld in een aantal zalen
waarin zij de potentie vond
om aan haar beperkingen te ontsnappen

Ik wentelde en wentelde om
in een aantal lichaamsstelsels
Zoals wie het ontwaken niet vindt
in de nachtmerrie van de dag

(FABRE, Jan, Lichaampje, lichaampje aan de wand, In: Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004. Meulenhoff | Manteau, 2004, pp. 471 – 473.)