Aantal personages
Mannen: 1

Personages
Vaderfiguur vertolkt door Kris Cuppens

Structuur
6 bedrijven

Genre(s)
Drama

Ruimte
Vertelling in het nu die weliswaar een gans leven behelst. Geen specifieke ruimte-aanduiding.

Tijd
Vertelling in het nu die weliswaar een gans leven behelst

Synopsis

Een man zit met zijn gezin ergens in het Zuiden. Maar dan knapt er iets. Hij raapt alles bijeen en vertrekt. Door de nacht. De weg doorheen het landschap wordt een rit langs zijn herinneringen. Flarden. Flashes. Van hoe het was. Of van hoe hij wou dat het was. Als hij thuiskomt, draagt hij een kind op zijn arm. Iemand sterft.

Cuppens’ familieverhaal als een metafoor voor het leven dat voor iedere mens een intensieve queeste is. Een zoeken naar een doel en al zoekend hoogte- en laagtepunten in het leven meemaken. Mensjes verwelkomen en van andere mensen, geliefden, voorgoed afscheid nemen.
Directe vertelling in een taal die de poëtiek zoekt in de dialectische klanken als getuigen van het verleden, van vroeger.

Bron: Braakland/Zhebilding

In de nacht
rijden wij naar huis.
Om en rond mij,
mijn kroost.
Vastgegespt,
ingesnoerd,
op de opgehoogde achterbank.
Ongemakkelijk slapend,
schokkend,
met hun gebroken nekken.
Op de voorruit
spat de regen stuk.
Kleine, rode lichten,
van een vrachtwagen,
worden groter,
verdwijnen.
Dan,
komt het opgegooide water.
In golven.
Door de zondvloed
vaar ik,
handen aan het stuur.
Met mijn lief
en broze kinderen.
Boven op het dak,
suist de dakkoffer,
inderhaast volgekletst,
met een uitgeregende tent.
Achteraan :
een aanhangwagen,
een fietsrek met fietsen.
Een grote en een kleine.
Even ben ik weg,
voel ik me wegglijden.
Ik weet het,
en toch ga ik.
Een seconde,
fractie,
glijd ik weg.
Claxon, getoeter,
bruuske beweging.
Mijn lief schrikt,
slaat mij.
Ze slaat mij.
Het hoeft niet.
Het hoeft niet meer !
HET HOEFT NIET MEER !
IK BEN WAKKER !
Ben klaarwakker nu.
Zit te trillen achter het stuur.
IN GODSNAAM !
WAAROM IK PER SE ’S NACHTS WIL RIJDEN ?
OF WE NIET HADDEN KUNNEN WACHTEN ?
OP DE OCHTEND ?
NEEN !
WAAROM NIET ?
OMDAT !
Grootvader,
al maanden ziek…
We hebben nog gedacht :
misschien eerst wachten ?
Maar ja...
We zijn dan toch vertrokken.
En nu...
Grootvader is altijd gebleven waar hij was.
Heeft zich,
met zijn kroost,
slechts een enkele keer
buiten het dorp gewaagd.
Een keer,
met paard en kar,
naar Moskou.
Op de vlucht voor de Duitsers
Op Moskou ligt het laatste huis van het dorp.
En omdat het zo ver is zeggen de mensen : ‘op Moskou’.
Ik rij,
raas,
haast me verder,
door de regen.
Van achterlicht naar achterlicht.
Bergerac,
Périgueux,
Châteauroux,
Vierzon,
Limoges,
Orléans.
In Orléans :
A20.
Parijs.
Om of door Parijs...
Een keer,
op weg naar haar vader,
rijdt grootmoeder,
zwanger,
en met nog een kleine achter op de fiets,
zich vast in het zand.
Grootvader zegt,
om hem te kloten.
En dus,
als zij eens een keer in het ziekenhuis ligt
vanwege de nieren,
wil hij met zijn kinderen,
zo,
ineens,
naar de Peel, in Nederland.
‘s Morgens staat
voor het huis,
dat hele peloton kinderen,
onwennig,
vanwege grootvaders joligheid,
met fietsen, boterhammen en bidons,
klaar voor vertrek,
als Madeleine buitenkomt.
Ze durft haar vader niet aan te kijken.
En hij,
hij weet niet waar te kijken.
Alsof hij voor het eerst zijn dochter ziet :
zo zonder schort.
In een rijbroek,
met bijhorende blouse,
die Madeleine zich gisteren nog,
raprap, heeft laten aanmeten.
En Madeleine is al lang geen meisje meer.
MA ZOE, zegt hij.
‘Ma zoe’,
is het enige dat hij kan bedenken.

Opvoeringsgeschiedenis
Lied (2005 door Braakland/ZheBilding )
Lied (2006 door Braakland/ZheBilding )
Lied (2011 door Braakland/ZheBilding )

Auteursrechten
De rechten worden beheerd door SABAM.

Foto's