Advertentie
Aantal personages
Mannen: 1
Vrouwen: 1
Genre(s)
Andere
Synopsis
Don Duyns maakte eerder twee radiodocumentaires over zijn in 1980 overleden grootvader. Deze documentaires vormen de basis voor MIJN OPA, DE ARTIEST; een voorstelling over een man voor wie optreden een eerste levensbehoefte was, een man die zich niet kon voorstellen ooit een ander leven dan dat van artiest te leiden.
MIJN OPA, DE ARTIEST is een voorstelling over een man die zijn leven lang in nummers heeft gedacht. Een persoonlijk, maar toch universeel verhaal over een man die moest optreden. Waarom kiest iemand voor een leven vol sappelen, geldgebrek en vernederingen? Bevlogenheid versus burgerlijkheid. Kunde versus onkunde. Een familiekroniek over optreden tot de dood erop volgt, kleedkamer-artiesten en de kunst van het parade maken.
MAN:
Ik kom op, ik kijk naar het publiek en ik denk:
mijn god, ik weet het niet meer, weet niks meer.
Geen regel tekst, geen gebaar.
De totale choreografie vergeten;
En we hadden er nog wel zo op geoefend.
Ik kom opnieuw op, maar nog steeds niks.
En ik denk: dit is een ernstige vergissing.
Hier te gaan staan is een ernstige vergissing.
Mijn ogen zoeken naar het bordje ‘nooduitgang’.
Mijn hart bonst in mijn keel.
Koud, kietelend zweet loopt langs mijn rug.
Vriendelijke gezichten beginnen te lijken op Ensor-maskers.
Ik wil weg!
Maar mijn voeten lijken vastgemetseld aan de vloer.
Nu beginnen mijn handen te trillen, als dolle duiven.
Een van mijn handen raakt los en vliegt weg.
Nu verlaat ook de andere hand de pols en zweeft naar de nok.
Zonder handen sta ik voor de volle zaal.
Mijn mond vult zich met speeksel; het is onmogelijk te spreken zonder de eerste rijen onder te spugen.
Al die tijd ben ik gevangen in het licht van een volgspot.
Heter en heter wordt het licht.
De huid van mijn gezicht begint te smelten.
Mijn neus valt van mijn hoofd, dan mijn oren.
Ik verander in een skelet waarvan alleen de ogen nog leven.
Wanhopig kijk ik om me heen, maar er is niemand in de coulissen.
Dan, als ik de moed al heb opgegeven, komen mijn handen teruggevlogen, bossen bloemen vastklemmend.
Ze strijken met de bloemen langs mijn botten, langs de schedel die mijn gezicht is.
Langzaam, heel langzaam, groeit er weer vlees op de botten!
Als ik er weer uitzie als altijd, zweven mijn handen terug naar hun plek aan mijn polsen.
(korte stilte)
Wow, wat een nummer.
Auteursrechten
De auteur beheert de rechten.
