No Comment :Ulrike

Overzicht

Jaartal: 2001
Auteur: Jan Lauwers

Inhoud
Fragment
Rechten
Media

Aantal personages
Vrouwen: 1
Figuranten: nee

Personages
Ulrike

Structuur
1 bedrijf

Genre(s)
Eenakter, Monoloog, Muziektheater

Ruimte
onbepaald

Tijd
heden

Synopsis

Onder de titel No Comment brengt Jan Lauwers drie monologen en een danssolo. Charles Mee, Josse De Pauw en Jan Lauwers schreven respectievelijk een tekst voor Carlotta Sagna (‘Salome’), Grace Ellen Barkey (‘De theedrinkster’) en Viviane De Muynck (‘Ulrike’).

Deze monoloog vormt een onderdeel van de voorstelling No Comment die focust op de lotsbestemming van vier vrouwen die terugblikken op hun leven, getekend door radicale keuze, geweld, transgressie en verlangen.

“…
Ik weet niet waarom die beelden, nu in het warenhuis, door me heen gaan, zonder verband en
bijna tegelijkertijd. En als ik die beelden zie praat ik met iemand en soms weet ik niet of ik
werkelijk praat of dat dat ook een beeld is. Als ik mijn ogen open, zie ik dat ik alleen ben met
voor mij een massa mensen die mij niet opmerken.
…
Ik zie een kapotgeschoten zilverberkenbos met een moddergrijze beek met gaten erin. Ik wist
niet dat een beek met gaten bestond. Elk gat is omringd door dode vissen die ook met zilver
zijn bedekt. Net als de bomen.
Waarom kan ik niet gewoon de beelden registreren. De beelden die altijd overal tegelijkertijd
gebeuren. Beelden zonder verband. Waarom dien ik altijd oorzaak en gevolg te onderzoeken?
Waarom kan ik niet gewoon registreren?
Waarom moeten er steeds oordelen volgen? Waarom heb ik altijd een mening? Waarom heeft
iedereen altijd over alles een mening? En waarom maakt dat niks uit? Is een mening hebben
datgene wat ons van de dieren onderscheidt? En zijn we daardoor beter af?
Ik wil geen mening hebben.
Ik wil geen lievelingskleur hebben.
Ik wil geen smaak hebben.
Ik wil geen voorkeuren hebben.
Ik wil geen macht hebben.
Ik wil geen verlangen hebben.
Ik wil verdwijnen
Ik wil minder dan niks zijn
De jaren dat ik alleen was en men me voor gek hield heb ik veel gevoeld. Het is moeilijk om
te voelen als je alleen bent. Maar het is slechts dan dat je de ware dingen voelt. Omdat je ze
niet kunt uiten. Omdat ze nooit kunnen gebruikt worden. Omdat medelijden onbestaand is
als men alleen is. Omdat zelfmedelijden nutteloos is, niet te gebruiken voor welk doel dan
ook.
Bruikbaarheid is het enige echte criterium.
De jaren dat ik alleen was waren niet de beste jaren.
Ik wilde niet alleen zijn. Ik haat alleen zijn.
Alleen zijn is zinloos. Ik heb in mijn donkere cel maar één woord op de muur geschreven:
samen.
En dat was het laatste woord: samen…”