Aantal personages
Vrouwen: 3

Genre(s)
Drama

Ruimte
Een onbestemde ruimte, zeg maar de recreatiezaal van een bejaardentehuis

Synopsis

Drie oude dames in een bejaardentehuis strijden tegen de vergetelheid, de routine en de naderende dood. Ze houden zich op de been met droste-flikken, (jeugd)herinneringen en onderlinge rivaliteit. Een stuk over angst voor de ouderdom en de vitaliteit daar tegenover.

Samenvatting

'Drie oude vrouwen (leeftijd niet meer te schatten) in een onbestemde ruimte, zeg maar de recreatiezaal van een bejaardentehuis. Mantelpakjes, poeder in het haar. Donkerbruine panties die, zoals Zappa zei, misschien wel "Roquefort-kaas gekneed in de vorm van mensenbenen verbergen". Alles wat ooit zacht was is nu hard, alles wat ooit hard was is nu zacht. De vrouwen zijn in een ruimte waar een klok tikt, een schaap graast en de tijd zich alle kanten op keert (terug, heen, met bochten). Ze zijn zich vaker niet dan wel van elkaars aanwezigheid bewust en kijken, ieder afzonderlijk, op een leven vol strijd terug. Ze verlangen, maar weten niet meer naar wat. Het enige wat de vrouwen bindt is hun voorliefde voor de operette. Ze kunnen lyrisch vertellen over "Die Lustige Witwe" of "Die Fledermaus" en zingen er stukjes uit voor, met krakende stemmen die soms opvallend helder klinken. Operette maakt het bestaan tot meer dan een zinloze opeenvolging van dagen.'

DAME
Moeder,
moeder ben jij het?
Ik heb van je gedroomd vannacht, moeder.
Je had de bruine schoenen aan, moeder.
Met de stevige zolen en de gaatjes in de punt.
Je was zoals altijd zacht en rond, moeder.
Je bracht me een klein kaasje, moeder.
Ik heb het bewaard, hier.
Hier in mijn hand.
Mijn blauwe hand.

ANDERE DAME
Er is te weinig lucht in de kamer
zij is het die de zuurstof wegneemt
we zouden haar moeten doden
zij is er een teveel in deze kamer
ze verpest de sfeer
ze is anders
anders dan wij
als zij misschien ooit niet oplet
strooi ik arsenicum in haar koffie
en zal het hier rustig zijn
alleen wij, met zijn tweetjes
goed?
goed

VROUW
Nee, ik voel me nog steeds prima
waarom vraagt u dat?
die darminfectie is voorbij
en met het oog is het ook veel beter
dank u
nee
zoals ik me nu voel
kan ik nog wel honderdvijftig jaar mee

VROUW
Albert, mijn man, dat was een kei
een kei van een vent
altijd hard geleefd, hard gewerkt
ook in de oorlog, als machinist
en toen hij ging, ging hij zonder te groeten
hij lag op de bank, las zijn sportkrant
klaagde wat over pijn in zijn been
en toen ik, nadat ik de koffie had gezet
weer de kamer in kwam
was hij vertrokken
zijn wakker oog gesloten
weggesluimerd in een eeuwige slaap
op de bruine bank met de geruite plaid
hij had mij er niet mee lastig willen vallen, denk ik
met het sterven
hij ging, zoals hij was
zonder ophef te maken
ze hebben hem nog levenswater toegediend
maar dat mocht niet meer baten
ach
het was geen man voor in een ziekenhuis
daar had hij niet gepast
dat lijden
niks voor hem
geen man om maanden in een bed te liggen
als een levende plant
nee
zo was het 't beste
gewoon zonder iets te zeggen
op de bruine bank met de geruite plaid
Albert
mijn Albert.

Auteursrechten
De rechten worden beheerd door Stichting Lira.

Foto's