Aantal personages
Mannen: 1

Structuur
1 bedrijf

Genre(s)
Drama

Ruimte
Onbepaald

Tijd
Heden

Synopsis

“Tom Jansen toont op een zeer ontwapenende en suggestieve manier een caleidoscoop van gevoelens en werelden, die bij ieder van ons andere gedachten, prikkels en herinneringen oproepen. Liefde, reptielen, dood, kindertijd, eten, verlies zouden er enkele van kunnen zijn. Jansen hanteert hierbij een zeer eigen schrijfstijl, die getuigt van technische vaardigheid enerzijds en durf anderzijds; op associatieve wijze springt hij in staccato, zonder enige schroom, over van het persoonlijke naar het universele. Het is één gedachtenstroom waarin de schrijver alles meeneemt wat hij ruikt, voelt, ziet en denkt.

 

De tekst is zeer ritmisch, en is ondanks zijn autobiografische context nergens eenduidig. Het is een labyrint waarin je met plezier verdwaalt om af en toe verwonderd jezelf tegen het lijf te lopen. Door zijn vorm opent deze tekst ook perspectieven naar andere theatrale vertolkingen. Het is een tekst die begin noch einde kent, een tekst die openingen biedt aan regisseurs en spelers om er op hun eigen manier een gevecht mee aan te gaan, een tekst die beantwoordt aan wat het theater vandaag nodig heeft: teksten die ademen, teksten die geschreven zijn op het ritme en de geest van deze tijd. Tot slot willen wij Tom Jansen op het hart drukken dat deze prijs een aanmoediging mag wezen om door te gaan met schrijven.” 

(Juryrapport Taalunie Toneelschrijfprijs 1993)

Hoeveel voorzorgsmaatregelen moet je nemen, voordat je het leven kan leiden waarvan je altijd al gedroomd had. De ordening van de dingen is niet slechts een gevolg van mijn handelen. Als ik denk, denk ik dan luid genoeg. Vraag me af, vraag me dingen af. Ik twijfel: de dingen weerspiegelen zowel de engte als het ingekende aantal mogelijkheden. Opletten, heel goed opletten. Oog en oor op handen. Op wat je in handen hebt. We zouden om negen uur opstaan en om twaalf uur met de kinderen naar Schlo Holtfeld vertrekken. Om kwart over twaalf wakker geschrokken. Die nacht tot zes uur platen opgenomen voor onderweg. De auto ingeladen. Pijn in mijn lijf, te weinig slaap. De kinderen bellen waar wij blijven. De kinderen zaten om twaalf uur klaar. Eindelijk om vier uur vertrokken. Meteen fout gereden. Via Utrecht in plaats van Hilversum. Na Utrecht de fout gecorrigeerd. Namen in Duitsland meteen de juiste afslag. Daarna toch weer onvermijdelijk fout rijden en zoeken. Pa in z’n moestuin. Alle gewassen, aardappelen, groenten, kruiden uitvoerig bekeken. Mooie tuin, nuttige tuin, bevloeid door de slotgracht. Het kasteel werd 250 jaar geleden gebouwd door een Duitse Graaf en zijn Hollandse vrouw. 43 jaar geleden werd mijn broer geboren, vernoemd naar oom Louis, die vijf jaar daarvoor, in 1943, 43 jaar oud, door een Duits vuurpeleton werd vermoord. Het kasteel was toen het jachtslot van Göring. De schouw van het kasteel symboliseert nog steeds  Nazi-Duitsland: zorgvuldig in eiken gebeeldhouwd prikkeldraad. Toen mijn broer werd geboren was Göring al dood en het slot was een hospitaal voor oorlogsslachtoffers. Het kleine kerkhof in de buurt raakte overbelast en het kasteel werd tot pretpark met treintjes in de tuin. De rails zijn verroest en overwoekerd door onkruid als ik er met mijn broer overheen stap. Tijdens het eerste diner op Schlo Holtfeld zat mijn broer trots aan het hoofd van de tafel. Aan zijn zijde zijn Duitse gemaal, op zijn hoofd een punthoed in voile. Na vijfentwintig jaar huwelijk zit zijn Duitse gemaal aan zijn sterfbed: de punthoed met voile ligt in de kast. In de moestuin van vader groeit alles gewoon door. Moeder kookt, weckt, vriest in. Tot twaalf uur na het plukken behouden de boontjes hun smaak. Daarna snel, heel snel, bergafwaarts. Met de smaak en de vitamienen bedoel ik. Zodra een plant dood is, verwekken tijd en nitraat het kankerverwekkend nitriet. Ongezond, daar moet je op letten, bedoel ik, op je gezondheid. Gezondheid is met geen geld te betalen. Wees voorzichtig, gooi liever weg wat je niet opkunt. Verkopen of schenken is beter. Want als de dood sneller dan kanker of aids is, is alles altijd nog beter dan niets. Neem nou Manilla. Ieder vijfde bordeel is daar de praktijk van een arts. Niet voor de meisjes, maar voor het certificaat, voor de klant. Verderop in de sloppen, geen artsen. Alleen nog bordelen. Daar weten ze zeker dat ze niets hebben. Daar is aids niet zo snel als de honger maar nog altijd sneller dan geld.