Snakesong / Le Pouvoir (Leda)

Overzicht

Jaartal: 1995
Auteur: Jan Lauwers

Inhoud
Fragment
Rechten

Aantal personages
Mannen: 3
Vrouwen: 3
Figuranten: nee

Personages
koningin-moeder, professor, Leda, zwaan

Genre(s)
Muziektheater

Tijd
speelt zich ergens af op het einde van de oertijd

Synopsis

Voor het tweede deel van The Snakesong Trilogy, Snakesong/Le Pouvoir (Leda), schreef Jan Lauwers de theatertekst leda. In dit verhaal over een liefdesdaad ontwikkelt hij het gegeven ‘macht’ als hoofdmotief en transponeert de thema’s van Snakesong/Le Voyeur naar een mythische, tijdloze context.

DE MYTHE VAN LEDA EN DE ZWAAN

Leda en haar echtgenoot, de koning van Sparta, Tyndareos brachten vier kinderen groot als hun eigen kinderen: Helena, Klytaimnestra en de twee Dioskouren, Kastor en Polydeukes. Over de verwekking en geboorte van deze kinderen doen verschillende verhalen de ronde.
Volgens de recentste traditie die onder meer wordt verwoord door Euripides in zijn Helena, probeerde Zeus in de gedaante van een zwaan zich te verenigen met Leda, die haar normale gestalte behield, en maakte hij haar zwanger van één of meer eieren, waaruit Helena en de Dioskouren werden geboren.
In de late middeleeuwen vinden we de vergelijking tussen Leda, die door de god Zeus in de vorm van een zwaan zwanger wordt gemaakt, en Maria, die door een duif aangezegd krijgt dat ze een zoon zal baren. In het humanisme van de Renaissance is het één van de verenigingen met een god die dienen als metaforen van de dood.
De half afgedwongen gemeenschap kan als symbool gezien worden voor de spanningsverhouding tussen geweld en liefde.

De toneeltekst Leda is verschenen bij Uitgeverij Bebuquin met ISBN 9789075175066 en te koop in de boekhandel.

(uit deel 1, scène 5)

(Q: Queen-Mother; P: Professor F.; S: Swan; L: Leda)

Q:     Heb je haar gedood?
S:     Ja.
Q:     Maar eerst heb je haar bemind?
L:     We zijn samen gestorven.
S:     Je bent een ondankbare vrouw.
L:     Ik hou van je.
S:     Je liegt.
P:     Hoe heb je haar gedood?
S:    Ik pikte met mijn snavel haar gezicht kapot. Ze genoot
van de pijn en de angst. Haar ogen barstten open.
    Ze wist niet dat ze niks meer zag. Ze is langdurig en
    diep klaargekomen en toen stierf ze.
    Ik heb een bed van turf gemaakt, haar erop gelegd,
    besprenkeld met reukwater en in brand gestoken.
    Het vuur was mooi en het lawaai van ontploffende
    beenderen verbaasde me.
    Het gereutel van de doden heeft niets te maken met de
    zang der zwanen.
    Het vuur was de enige warmte die deze vrouw me ooit
    heeft gegeven.
P:     Geen interpretaties alstublieft!
S:     Wolken trokken samen, verduisterden de zon en regen
    doofde het vuur.
P:     En vervolgens?
S:     Ik heb haar as met de regen verzameld in een kelk en
    opgedronken.
P:     Waarom?
S:     Zo zal ze in mij onsterfelijk voortleven. Haar geest had
    ik al tot mij genomen. Haar lichaam was alles wat me
    nog restte.