Aantal personages
Mannen: 5
Vrouwen: 2

Personages
Leendert, Cato, Loet, Arie, Helmut, Rita, Adelheit

Structuur
Losse scènes

Genre(s)
Drama

Ruimte
Rotterdam

Tijd
Nu, terugblikkend naar de oorlogstijd

Synopsis

Op 14 mei 2005 was het precies 65 jaar geleden dat Rotterdam werd gebombardeerd tijdens WOII. Dit was een traumatische gebeurtenis voor de stad en zijn inwoners. Zeven personages die het bombardement hebben meegemaakt, vertellen in deze tekst hun persoonlijke verhaal hierover en gaan op bepaalde momenten ook werkelijk in dialoog met elkaar.

Eddy:

Dit is het dus.

En Arie wist het.

Nu je de vliegtuigen

ziet komen

over de huizen

aan de overkant

weet je

hij had gelijk

de kanarie.

De straat

was onheilspellend stil

de hele ochtend

maar Arie

fladderde

door zijn kooi

alsof ie iets wou zeggen

stom beest.

Dat zijn we.

Als wij niet

naar het hoogste

streven

zijn we

geen haar beter

dan beesten.

Was getekend:

Arie

de kanarie.

Dit is het dus.

Je hoeft niet meer

nu je de vliegtuigen

ziet komen

over de huizen

aan de overkant

nu ben je zeker.

De waarheid

dondert

uit de lucht

en nou

zullen ze het weten.

(zingt)

Lach toch om die domme praatjes

om geruchten… en zoo voort…

Stond vorige week

in het Rotterdamsch Nieuwsblad

je hebt het uitgeknipt

en opgeplakt

op het keukenkastje.

Koos Speenhoff.

Hoe stom

kunnen de mensen zijn.

Arie

wist wel beter

stomme kanarie.

Er-komt-geen-oorlog

plakte

met grote letters

je kapper

in zijn etalage.

De knappe kapper

kapt veel knapper

dan de knecht

van de knappe kapper

kappen kan.

Dat lieten we

ome Sam steeds zeggen

jaren terug

steeds sneller.

Ome Sam had een hazelip.

Er-komt-geen-oorlog

hing de kapper

met reuzeletters

in zijn etalage

in de Zomerhofstraat.

Er-komt-geen-oorlog.

Je hebt je geld

maar in je zak gehouden

ik laat me

niet meer knippen

dacht je.

Een knappe kapper

die jou nog

knippen kan.

En daar komen ze

opgedoken

over de huizen

aan de overkant

in een schitterende hemel.

Toen Hitler

Polen

binnenviel

toen wou je al.

Dit is genoeg

dacht je.

Of eigenlijk

al eerder

al jaren

een levenlang al

eigenlijk.

Als wij niet

naar het hoogste

streven –

daar zijn wij toe verplicht

vind jij

verplicht

verplicht

als wij niet alles

uit het leven –

dan liever dood.

Alles.

Lijstje

van alles

wat je nog

gewild had.

Een.

New York zien.

Maar op een schip

dat durf je niet.

Drie weken

op de oceaan,

je bent al ziek

of dood

voor je d'r bent.

Dus stond je

ziek van heimwee

naar een stad

die je nooit zag