Aantal personages
Mannen: 1
Vrouwen: 1

Personages
Hij, Zij

Structuur
theatrale videoperformance

Genre(s)
Jeugdtheater

Ruimte
temidden van het publiek, opgesloten in een transparante kubus vol mist.

Synopsis

De white-out duurt nu al 4 weken in de stad : sneeuw, wind en mist maken de zichtbaarheid onmogelijk. De horizon verdwijnt. Desoriëntatie. Zinsverbijstering.
« Zij » loopt door de stad. Op zoek naar een man, een zekere Klaus. Is hij opgelost in de white-out ? « Zij » klopt aan. Een man doet open. « Zij » zegt dat de passie van haar bezit heeft genomen. « Hij » zegt dat hij schrijnwerker is.

'Als ik nu toch, één of twee keer per dag, naar de kruidenierswinkel ga om mijn boodschappen te doen, waarom dan niet met de kruidenier trouwen? Ogenschijnlijk een onbeduidende gedachte. Maar toch wel merkwaardig,' denkt Chloé terwijl ze door de mistige straten wandelt. 'Deze gedachte opent trouwens nieuwe perspectieven, een paspoort voor nieuwe handelingen. Ik kan mij nu op de rand van het leven begeven.' En ze begeeft zich naar de rand van het voetpad. Chloé glimlacht tevreden. Ze trippelt op de rand van het voetpad, de armen gespreid, en komt in een mistiger straat terecht. En Chloé wordt plots somber. 'Gedachten zijn dwingend en veroorzaken onontkoombare gedachten. Als ik met de kruidenier trouw, dan begeef ik mij op de rand van het leven en dan word ik somber. Ik moet van het determinisme af raken — gedachten creëren, geen dwingende, maar willekeurige gedachten. Als ik trouw met de kruidenier, dan schijnt de zon, wandel ik in Rome en is mijn naam — Mado,' tracht Chloé zichzelf te overtuigen. 'Moet kunnen,' roept Chloé onbeheerst en ze kiest een willekeurige straat. 'Als ik deze hoek omsla, zal ik mij in Gotham City bevinden en mijn naam zal Selena zijn.' En Chloé draait de hoek om en wordt Selena, de vrouw achter het masker, de vrouw met de negen levens, maar het is een doodlopend straatje. En Selena keert op haar passen terug, wordt opnieuw slechts Chloé en drijft verder mee met de miststroming.
Hoe lang ze al op stap is, weet Chloé niet meer. Ze is vertrokken op een bepaald tijdstip, ze herinnert zich dat ze ergens een deur heeft dichtgeslagen. Meer wil ze ook niet weten. En Chloé stapt verder — nu moedeloos — verder de mist in. Met slepende passen. 'Misschien zal mijn lichaam zich op¬lossen in de mist, mijn lichaam bestaat toch voor een groot deel uit water en word ik net als de mist wazig en ongrijp¬baar. Ik evolueer in verkeerde gedachten. Chloé vlucht ijlings een andere gedachte in. 'Ik wil de universele verzoening,' denkt Chloé bescheiden. 'Of misschien loop ik in de verkeerde straat?' En ze vlucht een andere straat in. Chloé komt in een straat met hoge huizen — burgerlijk dus. Chloé leest de naamplaatjes: een dokter, een advokaat. Maar Chloé is niet ziek en wil geen proces aanspannen. Geen reden om aan te bellen. Dat is wel het voordeel van een kruidenierswinkel. Je kan er altijd binnenstappen - ook al heb je niets nodig. Chloé stapt verder en verder — nog steeds de mist in. 'Dit stappen is zinloos,' denkt Chloé. 'Ik had een hond moeten hebben. Dan was deze eenzame wandeling minder verdacht. Misschien zullen de mensen denken dat ik een toerist ben, of dat ik een zielig eenzaam pathetisch wezen ben. Gelukkig zijn er de kinderen, zij zullen denken dat ik een prinses ben. Maar er is te veel mist. Er zijn geen kinderen. Wie haalt het trouwens in zijn hoofd om in zo'n hondeweer naar buiten te gaan? Ik moet ergens halt houden, een onderdak, een stoel vinden om even uit te rusten.'
En Chloé komt aan op een plaats waar een gezellig pleintje hoort te zijn, dat nu echter — door de mist — volledig onzichtbaar is. Chloé kent het pleintje uit haar hoofd. Ze herinnert zich de Middeleeuwse huisjes; de geluifelde voorgevels, de kleine ramen, de spreuken boven de huisdeuren. Soms zijn er bloemen op de vensterbanken. Chloé herinnert zich waar de huisjes zijn, waar de deuren zijn, welk huisje het meest vrouwvriendelijk is. En ze kiest een bepaalde richting. Door de mist ziet ze vaagjes een huis — een overgerenoveerd Middeleeuws huisje. Ze stapt vastberaden naar het huisje toe. Dan verandert Chloé plots van richting, net alsof het lichaam in een oogwenk overmeesterd werd door intuïtie. Chloé betreedt even vastberaden het huisje ernaast - even overgerenoveerd als het andere.

Opvoeringsgeschiedenis
White-out (1995 door Keesen & Co)

Auteursrechten
De rechten worden beheerd door SACD.

Foto's