Wie spreekt mijn gedachte

Overzicht

Jaartal: 1980
Auteur: Jan Fabre

Inhoud
Fragment
Rechten
Media

Aantal personages

Personages
Iemand met gevoelige oren en ogen

Structuur
Monoloog

Genre(s)
Drama, Eenakter

Ruimte
Onbepaald

Tijd
Onbepaald

Synopsis

'Wie spreekt mijn gedachte' is een innerlijke monoloog van een onrustig persoon, iemand die intens leeft met zichzelf en zijn zintuigen. Deze persoon met gevoelige oren en ogen balanceert op de rand van de waanzin, op de rand van zijn fysiek kunnen. Hij slaapt niet, maar droomt dat hij slaapt. Het licht van een gloeilamp houdt hem wakker. Het geluid van zijn hart dat klopt in zijn borst en het geruis van zijn bloed dat pompt door zijn aderen houden hem alert en gespannen. Zijn adem is zijn beste vriend. Hij maakt zichzelf gek met zijn rondtollende gedachten, maar vreest tegelijkertijd het ogenblik dat zij hem zullen in de steek laten.

Wie spreekt mijn gedachte verscheen in boekvorm in de anthologie Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004 bij Uitgeverij Meulenhoff | Manteau, met ISBN-nummer 90 5990 025 1.

bloody electricity
rabbit in space

(kijkt naar een gloeilamp)
Ik kijk alleen maar
alhoewel ik niet wil kijken
kijk ik beter dan wie
want ik luister
en luister
en luister ver
en luister dichtbij
en luister van binnen
en van buiten

Luisteren ...
niets mag op de achtergrond geraken
zelfs de miniemste klank
mag niet verloren gaan
Alles is essentieel

Luisteren ...
Ik word weer duizelig
Ja, ik ben weer duizelig
Het laat me rondtollen
misschien spinnen van geluk
Ik zie alles
en hoor wat honderdduizend oren
niet horen
Slaap ik?
Of droom ik?
Of droom ik dat ik slaap?
Stop met denken
Zwijg en luister
(luistert naar hartkloppingen van zichzelf)

Een ritmisch geklop
geklop en geklop
van honderdduizend mensen
op honderdduizend deuren
van honderdduizend slaapkamers
Ja, juist ...
Dat zou het kunnen zijn
Sneller dan snel
maar niet snel genoeg
Ik wacht
zoals altijd
Ik wacht en luister
Ik hoor mezelf wachten
Ik hoor mezelf luisteren
Het scherp besef van
het sonore moment
altijd
We zijn snel genoeg
Wat een overwinning
(lacht)
Een gedeelde eerste plaats
ex aequo
zoals altijd
Van begin tot einde samen
soms de een een beetje voorop
dan weer de andere
We zijn in de loop der jaren
vrienden geworden
Dat denk ik toch ...
(luistert)

Waar is het ...
Ja, soms is het volume wat lager
en soms oorverdovend hoger
vanwege akoestische aanslagen
van buiten
of van binnen
Waar is het ...
Blijf kalm
en luister
intens
Bekijk jezelf nu eens
Luister naar jezelf
Spreek tegen jezelf
Wie spreekt mijn gedachte
(luistert)

(FABRE, Jan, Wie spreekt mijn gedachte, In: Ik ben een fout, theaterscripts en theaterteksten 1975-2004. Meulenhoff | Manteau, 2004, pp. 157 – 159.)